متن دلتنگی برای سردار دل‌ها حاج قاسم سلیمانی 1405

سردار، بعد از تو جهان جای امنی نیست. دلم برای لبخندهای پدرانه‌ات تنگ شده است. روحت شاد فرمانده.

هنوز باورمان نمی‌شود که رفتی. داغ تو سرد نمی‌شود سردار. هر جمعه دلمان هوای تو را می‌کند.

ای داغ بر دل نشسته... کاش برمی‌گشتی و دوباره با آن لحن آرامت می‌گفتی: نترسید، ما ملت امام حسینیم.

حاج قاسم، شهر بی تو سوت و کور است. تو امنیتِ قلب‌های ما بودی. چقدر جای خالی‌ات حس می‌شود.

دلتنگیم... برای دستی که قطع شد اما پرچم را رها نکرد. برای نگاهی که نفوذش تا عمق جان دشمن می‌رفت.

سردار دل‌ها، یتیمی درد سختی است. بعد از تو، همه فرزندان ایران احساس یتیمی می‌کنند. پدر مهربان ایران، یادت بخیر.

چه غریبانه رفتی و چه عاشقانه ماندی. ۱۳ دی ماه، سالروز شکستن قلب‌های ماست. دلتنگتیم حاج قاسم.

خواب را از چشمان دشمن گرفته بودی، حالا خواب را از چشمان ما گرفته‌ای با رفتنت. آسوده بخواب فرمانده خسته.

سردار، عکس تو بر دیوار تمام خانه‌هاست، اما خودت کجایی؟ دلمان لک زده برای یک خبر از حضور میدانی‌ات.

تو رفتی و ما ماندیم با دنیایی از حسرت. دعا کن برای ما که سخت محتاج دعای شهدا هستیم. دلتنگ توییم.

ساعت ۱:۲۰، زمانِ توقفِ قلبِ عاشقان. باز هم رسیدیم به آن لحظه شوم. دلتنگی‌مان اوج می‌گیرد.

عقربه‌ها که به ۱:۲۰ می‌رسند، داغ دلمان تازه می‌شود. لعنت به آن ساعت، لعنت به آن فرودگاه.

ساعت به وقت حاج قاسم: ۱:۲۰ بامداد. لحظه پرواز، لحظه اربا اربا شدن. سردار، چقدر دلتنگ آن لحظه وصالیم.

هر شب ساعت ۱:۲۰، زنگ بیدارباش غیرت است. نخوابید که دشمن بیدار است و سردارمان را دزدید.

۱:۲۰ رمز شب عملیات دلتنگی است. قرار ما و سردار، هر شب همین ساعت، پای قرار عاشقی.

بابا قاسم، دخترانت دلتنگ‌اند. چه کسی دیگر مثل تو دست نوازش بر سر فرزندان شهدا می‌کشد؟

پدر ایران زمین، رفتی و پشت و پناهمان خالی شد. اما قول می‌دهیم فرزندان خوبی برایت باشیم.

سردار، نگاهت بوی پدر می‌داد. پدری که تمام فرزندان ایران را به یک چشم می‌دید. دلتنگ آن نگاهیم.

یتیم شدیم، درست وسط معرکه. اما سایه آقا هست. سردار، برای پدرمان دعا کن.

دختران شهدا، امشب بیشتر از همیشه دلتنگ بابا قاسم‌شان هستند. روضه‌ی انگشتر و دست برید... امان از دل زینب.

رفت سردار و دل از حسرت دیدارش خون / بعد او دیده ما و همگان شد جیحون.

تو رفتی و زمین و زمان گریه کرد / کویر و دشت و آسمان گریه کرد.

ای سلیمانِ زمان، قالیچه ات تابوت شد / خاتم انگشتری‌ات، حسرت طاغوت شد.

دردِ فراقِ تو را، مرهمی نیست که نیست / داغِ تو بر دلِ ما، ماتمی نیست که نیست.

سردارِ صبحِ روشنِ امید، برگرد / ای روشنایِ دیده ی خورشید، برگرد.

دلتنگِ لبخندِ توئیم...

جانِ جهان، حاج قاسم.

سردارِ بی سر، دلتنگتیم.

منم و عکس تو و این دلتنگی.

حاج قاسم، هنوز هم فرماندهی.

داغ تو، داغِ ابدیست.

برای دلتنگیِ ما، پایانی نیست.

سردارِ آسمانی، نگاهی به ما کن.

۱:۲۰، اوجِ دلتنگی.

حسرتِ دیدارت، بغضِ گلویمان شد.