متن ادبی درباره غربت بقیع و امام حسن مجتبی (ع) 1405

بقیع، بغض فروخورده تاریخ است که در گلوی شیعه گیر کرده است. غربت یعنی مزار پسر فاطمه (س) سایبان نداشته باشد.

سلام بر امام حسن (ع)، کریم اهل بیتی که حتی در خانه ابدی‌اش نیز غریب است و شمع و چراغی ندارد.

اینجا بقیع است، جایی که خاکش بوی مظلومیت می‌دهد و سنگ‌هایش روضه غربت می‌خوانند.

غربت بقیع، سند رسوایی کسانی است که چشم دیدن خورشید را نداشتند و آن را پشت دیوارهای سنگی محصور کردند.

آقا جان، یا حسن بن علی (ع)، کاش بودیم و با مژگان چشمانمان غبار از سنگ مزارت پاک می‌کردیم.

بقیع، قطعه‌ای از بهشت است که در حصار جهل زمینیان گرفتار شده. غربت تو آتش به جان عالم می‌زند.

نه گنبدی، نه گلدسته‌ای، نه حتی سایبانی؛ تنها آفتاب است که بر مزار چهار امام معصوم بوسه می‌زند.

غربت بقیع تنها یک واژه نیست، یک تاریخ رنج است که از کوچه بنی‌هاشم آغاز شد و به ویرانی حرم رسید.

ای کریم آل طه، سفره کرمت پهن است اما مزارت خاکی. این پارادوکس، قلب عاشقانت را می‌فشارد.

بقیع خاموش است، اما سکوتش بلندترین فریاد اعتراض علیه ظلمت و تحجر است.

امام حسن (ع) در حیاتش غریب بود و در مماتش غریب‌تر. بقیع آینه تمام‌نمای مظلومیت مجتبی است.

یا معز المومنین، عزت شیعه از توست، هرچند مزارت نشان از بی‌نشانی دارد.

دلم پر می‌کشد برای آن قطعه خاکی که بهشت را در آغوش گرفته است. سلام بر بقیع و غربت بی‌پایانش.

غریب مدینه، هنوز هم زائرانت باید پشت دیوارها بایستند و با حسرت نگاه کنند. این چه رسمی است؟

خاک بقیع توتای چشم ماست. غربت این خاک، سنگینی می‌کند بر شانه زمین.

آرزو داریم روزی بیاییم و برایت حرمی بسازیم که نگین انگشتری زمین شود، یا امام مجتبی.

بقیع، سند مظلومیت شیعه است که در تاریخ ثبت شده. غربت امام حسن (ع) قصه‌ای پرغصه است.

خورشید هر روز شرمنده است که باید مستقیم بر مزار پسر پیامبر بتابد. سایبانی نیست جز بال ملائکه.

در شب‌های تاریک مدینه، بقیع تنهاترین نقطه زمین است. نه شمعی می‌سوزد و نه چراغی روشن است.

غربت بقیع تمام نمی‌شود تا روزی که منتقم آل محمد (عج) بیاید و طرح حرم را بنا کند.

بقیع تنها یک قبرستان نیست، کتاب تاریخ اسلام است که ورق‌هایش را پاره کرده‌اند.

در زیر این خاک‌های تفتیده، گنجینه‌هایی خفته‌اند که عالم به وجودشان قائم است.

غربت امام حسن (ع) در بقیع، ادامه غربت پدرش علی (ع) در مدینه است. تاریخ تکرار می‌شود.

هر دانه شن در بقیع، گواهی می‌دهد بر جنایت کسانی که کینه بدر و خیبر را در دل داشتند.

سکوت بقیع، پر از حرف‌های نگفته است. پر از روضه‌هایی که خوانده نشد.

چهار امام، چهار نور واحد، در کنار هم و در غربتی مشترک. بقیع کانون ثقل امامت است.

غربت یعنی زائر باشی اما اذن ورود نداشته باشی. بقیع حسرت دیدار است.

این خاک‌ها بوی چادر خاکی مادر را می‌دهند. بقیع امتداد فاطمیه است.

ویرانی حرم، نتوانست عشق را ویران کند. دل‌های ما حرم امام حسن (ع) است.

راز بقیع در صبر است؛ صبری که منتظر قیام قائم است تا غربت را به عزت تبدیل کند.

قسم به غربتت آقا، عاقبت برایت حرم می‌سازیم. حرمی که چشم حسودان را کور کند.

روزی می‌رسد که بقیع، آبادترین نقطه عالم می‌شود و صدای نقاره‌خانه در مدینه می‌پیچد.

ما منتظر روزی هستیم که بر سردر ورودی بقیع بنویسیم: حرم مطهر امام حسن مجتبی (ع).

شیعه آرام نمی‌گیرد تا روزی که گنبد طلایی بقیع را در آغوش بگیرد.

آن روز نزدیک است که خاک‌های بقیع را به تبرک برداریم و زیر سایه ایوان طلا نماز بخوانیم.

معماری حرمت با ما، طرح ایوان و گنبد با ما، فقط اذن بده یا کریم اهل بیت.

روزی می‌آید که کارگران مشغول کارند در بقیع، و ملائکه به تماشا ایستاده‌اند.

غربت بقیع همیشگی نیست. وعده خدا حق است و باطل رفتنی است.

ما رویای ساختن حرم را هر شب مرور می‌کنیم. بقیع آباد خواهد شد.

انتقام سیلی مادر و ویرانی بقیع، یکجا گرفته خواهد شد با ظهور مهدی (عج).

روضه بقیع نیاز به خواندن ندارد، نگاه کردن به آن خاک، خود روضه مجسم است.

تصور کن مزار مادری بی‌نشان و پسری بی‌حرم. بقیع کلکسیون درد است.

کبوترهای بقیع تنها زائرانی هستند که بی‌واسطه بر مزار امام حسن (ع) بوسه می‌زنند. خوش به حالشان.

نه خادمی، نه فرشی، نه چراغی. اینجا مزار ریحانه رسول خداست؟ باور کردنی نیست.

گریه کردن در بقیع ممنوع است، اما مگر می‌شود این غربت را دید و اشک نریخت؟

روضه یعنی دیدن پنجره‌های فولادی که پشت آن بهشت زندانی است.

دل سنگ آب می‌شود از دیدن سنگ‌های نامنظمی که نشانه مزار حجت خداست.

بقیع، کربلای خاموش است. اینجا سرها را نبریدند، اما دل‌ها را هزار بار شکستند.

غربت امام حسن (ع) ارثی است که از کوچه به او رسید و تا بقیع ادامه یافت.

آتش می‌گیرد دلی که می‌بیند سایه بان مزار امامش، تنها گرد و غبار است.