متن ادبی درباره شناخت خود و شناخت خدا در عرفه 1405

تا خود را نشناسی، در کویر هستی سرگردانی؛ عرفه روز آشتی با خویشتن است.

من کیستم؟ غباری در برابر طوفان یا قطره‌ای متصل به دریا؟ عرفه پاسخ می‌دهد.

در آینه عرفه، چهره واقعی خود را ببین؛ بی نقاب، بی ریا، فقیر محض.

خودشناسی در عرفه یعنی بدانی که هیچ نیستی تا او همه چیز تو شود.

گریه‌های عرفه، شستشوی غبار غفلت از چهره جان است تا خودِ گم شده‌ات را پیدا کنی.

مسافرِ درون باش! عرفه سفر از خودِ کاذب به خودِ الهی است.

امروز روزی است که باید زنگار از آیینه دل بزدایی تا تصویر یار در آن بیفتد.

فرار از خود، به سوی خود؛ این است معنای توبه در روز عرفه.

تا وقتی خود را مالک بدانی، مملوک خدایی نمی‌شوی. عرفه روز اقرار به فقر است.

خودت را پیدا کن، پیش از آنکه مرگ تو را با خود ببرد. عرفه فرصت دیدار با خویشتن است.

خدا را در کجا می‌جویی؟ او در شکستگی دل‌های عرفه نشینان است.

عرفه یعنی اعتراف؛ اعتراف به اینکه او هست و جز او نیست.

شناخت خدا در عرفه، با چشم سر نیست، با دیده‌ی دل است که اشک آن را شسته باشد.

یا رب! تو نزدیکی، این منم که با دیوارهای گناه از تو دور شده‌ام.

خدایا! کور باد چشمی که تو را حاضر و ناظر نبیند؛ این اوج معرفت حسینی است.

در صحرای عرفات، خدا را نه در آسمان‌ها، که در رگ گردن خود احساس می‌کنی.

عرفان یعنی بدانی که او شنواترین است به نجوای دلت، حتی اگر لب نگشایی.

خداشناسی عرفه، کلاسی است که معلمش حسین (ع) و کتابش اشک است.

به تعداد نفس‌هایم تو را محتاجم؛ این خلاصه‌ی خداشناسی در روز عرفه است.

او که تو را خوانده، خود راه را نشانت می‌دهد. عرفه روز لبیک به دعوت اوست.

خدایا! مرا به من نشان بده تا بدانم چقدر به تو محتاجم.

الهی! معرفتی ده که جز تو را نبینم و جز تو را نجویم.

بارالها! در روز شناخت، پرده‌های جهل را از مقابل دیدگانم کنار بزن.

معبودا! من از خود گریزانم و به تو پناه آورده‌ام؛ مرا در حریم امنت بپذیر.

خدایا! تو را به اشک‌های حسین (ع) قسم، ما را با معرفت خودت زنده بدار.

ای آنکه از من به من نزدیک‌تری، مرا از زندان «من» رها کن.

خدایا! شیرینی شناختت را در کام جانم بریز که دنیا بس تلخ است.

یارب! مرا آنگونه کن که شایسته معرفت تو باشم، نه آنگونه که نفسم می‌خواهد.

الهی! فقر من به غنای تو گواهی می‌دهد؛ این گواهی را در روز عرفه امضا کن.

خدایا! پایان این روز را آغاز معرفت ابدی ما قرار ده.

«من عرف نفسه فقد عرف ربه»؛ کلید آسمان در زمینِ وجود توست.

عرفه، نقطه تلاقی «فقر ذاتی انسان» و «غنای مطلق خداوند» است.

انسان در عرفه متولد می‌شود؛ تولدی دوباره از رحمِ معرفت.

فاصله تو تا خدا، یک قدم است: «پا گذاشتن بر روی خود».

عرفه میدان جنگ نیست، میدان صلح با خداست از طریق تسلیم شدن.

حقیقت عرفه، درک حضور است؛ حضور او که هرگز غایب نبوده است.

اشک، زبان مشترک تمام کسانی است که در عرفه خدا را یافته‌اند.

بزرگترین کشف بشر، کشف رابطه خود با خداست؛ عرفه روز این اکتشاف است.

خداوند در دل‌های شکسته جای دارد؛ عرفه روز شکستن بتِ نفس است.

معرفت، نوری است که خدا در دل هر که بخواهد می‌اندازد؛ امروز در معرض نور باش.

عرفه یعنی: خدایا من بد کردم، تو خوب باش.

خودت را که شناختی، خدا خودش می‌آید.

امروز فقط بگو: من هیچم و تو همه چیزی.

بی‌خودی پرسه نزن، خودت را پیدا کن.

خدا منتظر توست، تو کجایی؟

آیینه شو تا خدا را نشان دهی.

عرفه روز آشتی کنان بنده و مولاست.

شناخت، مقدمه پرواز است.

خداوند مشتریِ دل‌های آگاه است.

امروز روزِ «یا رب» است، نه «یا زر».