متن ادبی درباره امضای تقدیر یک ساله در شب 23 رمضان 1404

قلم‌ها می‌ایستند، نفس‌ها در سینه حبس می‌شود. امشب شب امضاست. شبی که ولی‌عصر (عج) پرونده یک ساله‌ات را ورق می‌زند. خدایا! مبادا صفحه‌ای سیاه، خاطر عزیز زهرا (س) را مکدر کند.

امشب جوهر تقدیر خشک می‌شود. صدا کن خدا را، قبل از آنکه مُهر «پایان» بر نامه‌ات بخورد. بگو خدایا! اگر قرار است امضا کنی، با جوهر رحمتت امضا کن، نه با جوهر عدالتت.

سکوتِ سنگینِ سحرِ بیست و سوم، صدای پایِ تقدیر است. ملائکه صف کشیده‌اند تا نامه‌های امضا شده را به آسمان ببرند. خوشا به حال آن نامه‌ای که گوشه‌اش نوشته باشند: «مورد تایید است، به خاطر حسین (ع)».

این شب‌ها چقدر زود می‌گذرند و امشب، نقطه پایانِ این سه گانه نورانی است. امضای نهایی، حکمِ یک سالِ بندگی یا شرمندگی. آقا جان! شما که کریمید، ندیده امضا کنید.

امشب تمامِ کائنات چشم دوخته‌اند به دستانِ مردی که وارثِ زمین است. او می‌نویسد و خدا تایید می‌کند. چه حسِ غریبی است؛ بودن یا نبودن، ماندن یا رفتن، همه در گرو یک امضاست.

دست‌هایت را بالا بگیر، شاید لابلای شلوغیِ مناجات‌ها، پرونده‌ات بالا برود و زیرِ سایه‌یِ دستِ دعایِ کسی، مُهرِ قبولی بخورد. امشب، شبِ التماسِ نگاهِ آخر است.

امضا که می‌شود، دیگر تمام است. نه اشکی اثر دارد و نه آهی. تا جوهرِ تقدیر خیس است، کاری بکن! یک «الهی العفو» می‌تواند مسیرِ جوهر را عوض کند.

خدایا! پرونده‌ام را به دستِ چپم نده. امشب که امامِ زمانم (عج) مرور می‌کند روزهایِ گذشته‌ام را، می‌ترسم از شرم، آب شود. ای کاش اشک‌هایِ امشبم، سیاهیِ خطوط را بشوید.

ساعت به وقتِ شرعیِ امضا نزدیک می‌شود. فرشتگان منتظرِ فرمانند. خدایا! به حرمتِ آن لحظه‌ای که علی (ع) رستگار شد، ما را در لیستِ رستگارانِ امسال قرار ده.

خداحافظی با شب‌هایِ قدر سخت است، اما سخت‌تر آن است که ندانیم چه برایمان نوشته‌اند. خدایا! دلم گواهی می‌دهد که امشب، با لبخندِ رضایتِ مهدی (عج)، تقدیرم را به نیکی ختم کرده‌ای.

آقا جان! می‌گویند امشب پرونده‌ها زیر دست شماست. وقتی به صفحه گناهان من رسیدی، رو برنگردان. فقط یک بار، به خاطر مادرت، قلم عفو را بردار.

یابن الحسن! امشب که تقدیر شیعیانت را می‌نویسی، برای ظهور خودت هم امضایی بزن. که تقدیرِ خوشبختیِ جهان، گره خورده به آمدنِ توست.

امشب همه به دنبالِ قدرند و من به دنبالِ تو. که تویی صاحبِ قدر. اگر امضایِ رضایتِ تو پایِ اعمالم نباشد، احیایِ من، احیا نیست، مرگِ تدریجی است.

مولای من! در شلوغیِ رفت و آمدِ ملائکه، یک نگاهِ پدرانه به این فرزندِ ناخلف کافیست تا سرنوشتش از فرش به عرش برسد.

آقایِ دل‌هایِ منتظر! امشب که ارزاق را تقسیم می‌کنی، روزیِِ دیدارِ خودت را برایم بنویس. که بی تو، سالِ جدید هم کهنه‌ای بیش نیست.

می‌ترسم آقا... می‌ترسم از اینکه پرونده‌ام را ببینی و اشک در چشمانت حلقه بزند. جانِ عمویت عباس، مرا ببخش و نگذار اشکِ تو جاری شود.

ای آخرین ذخیره الهی! امشب که مقدرات را سامان می‌دهی، گوشه چشمی به قلب‌های شکسته ما داشته باش. ما جز شما پناهی در این عالمِ هزار رنگ نداریم.

آقا جان! شنیده‌ام سگان را هم گاهی می‌پذیرند. من سگِ پاسبانِ خیمه شما هم نیستم، اما دلم به ریسمانِ محبتتان گره خورده. رهایم مکن.

امشب که نامه اعمال را می‌بندی، بینِ دو صفحه، دعایِ فرج گذاشته‌ام. تا شاید به حرمتِ نامِ زیبایِ خودت، از خطاهایِ من بگذری.

ای صاحبِ شب و روز! تقدیرم را هر چه می‌خواهی بنویس، اما جدایی از خودت را هرگز. که جهنمِ واقعی، زندگیِ بدونِ امام زمان است.

خداحافظ ای شب‌هایِ روشنِ بیداری. خداحافظ ای لحظه‌هایِ نابِ هم‌نشینی با خدا. امضا شد و تمام. حالا من مانده‌ام و یک سالِ پیش رو.

سفره را دارند جمع می‌کنند. گداها! هر چه برداشتید، برداشتید. صاحبخانه دارد حکمِ آخر را می‌نویسد. کاش دستِ خالی برنگردیم.

شبِ بیست و سوم تمام شد. اما خدایا! نکند رحمتت تمام شود. نکند درهایِ آسمانت بسته شود. ما تازه مزه‌یِ بندگی را چشیده بودیم.

چه زود گذشت لحظه‌هایِ «بک یا الله». انگار همین دیروز بود که گفتیم «سبحانک یا لا اله الا انت». حالا باید منتظر بمانیم تا ببینیم تقدیرمان چه زاییده است.

وداع با قدر، وداع با جان است. کیست که بداند تا سالِ بعد زنده است؟ خدایا! اگر این آخرین شبِ قدرِ عمرم بود، آن را بهترینِ آن‌ها قرار ده.

رفت تا سالِ بعد... و خوشا به حالِ کسی که سالِ بعد، با رویی سفیدتر بازگردد. نه با باری سنگین‌تر.

دل کندن از سحرِ بیست و سوم، مثلِ دل کندن از آغوشِ مادر است. امن بود، گرم بود، پر از مهر بود. خدایا! این امنیت را از ما مگیر.

تمام شد. امضا شد. مهر خورد. حالا باید مردِ میدانِ عمل باشیم. خدایا! توفیق ده تا بر عهدی که امشب بستیم، وفادار بمانیم.

خورشید که طلوع کند، من آدمِ دیگری خواهم بود؟ یا باز هم همانِ بنده غافل؟ خدایا! معجزه شبِ قدر را در وجودم جاری کن.

ای کاش می‌شد زمان را نگه داشت. درست در همان لحظه‌ای که گفتی: «بخشیدم». خدایا! شیرینیِ این بخشش را تا ابد در کامم نگه دار.