متن ادبی خوش‌آمدگویی به کریمه اهل بیت در شهر قم 1405

سلام بر تو ای دختر باران، ای خواهر خورشید. خوش آمدی به دیار کویری ما که با قدومت گلستان شد.

قم، سال ها منتظر بود؛ منتظر صدای زنگ کاروانی که بوی مدینه می دهد. و امروز آن انتظار به سر آمد. خوش آمدی ای بانوی آب و آیینه.

ای فاطمه معصومه! خاک قم به خود می بالد که بوسه گاه قدم های توست. تو آمدی و خدا را به این شهر آوردی.

دروازه های شهر گشوده شده و دل های مردم، فرش راه توست. قدم بگذار ای کریمه، که چشم ما روشن شود.

امروز قم، حسادت مدینه را برانگیخته است. آنجا تو را قدر ندانستند، اما اینجا سرها برایت تعظیم می کنند. خوش آمدی.

بیت النورِ چشمان ما، روشن از نورِ روی توست. خوش آمدی ای مسافر غریبِ خراسان که در قم، آشنای همه ای.

ای دختر موسی بن جعفر، خوش آمدی. اینجا کسی سنگ نمی زند، اینجا فقط گل است و صلوات و اشک شوق.

ناقه ات را پی کنید ای فرشتگان، که اینجا وادی طور است. کلیمِ عشق وارد شده است. خوش آمدی بانو.

تو آمدی تا غربت را معنا کنی، اما قمی ها نگذاشتند غریب بمانی. سلام بر تو و بر روزی که ما را مفتخر کردی.

عطر چادرت، هوای شهر را بهشتی کرده است. خوش آمدی ای وارث پاکی های زهرا (س).

رسید مژده که آمد بهار در پاییز / قم از شمیمِ حضورش شده است عطرآمیز.

خوش آمدی گلِ زهرا، کویرِ ما دریاست / که موجِ اشکِ ارادت به مقدمت پیداست.

شهرِ قم شد مدینه ی دوم / گم شده در حضورِ تو انجم. خوش آمدی.

ای کریمه، نگاهِ تو کافیست / تا که قم شود بهشتِ برین. مقدمت گلباران.

خاکِ قم سرمه ی چشمانِ ملائک شده است / تا که تو پا به حریمِ دلِ ما بگذاری.

السلام علیک یا بنت رسول الله. خوش آمدی به حریم امنِ شیعیان. اینجا خانه توست، خانه امنِ آل الله.

اذن دخول نمی خواهیم، که تو خود صاحبخانه ای و ما مهمانِ سفره کرامتت. خوش آمدی بی بی جان.

ای نگینِ انگشتریِ ایران، خوش آمدی. برادرت رضا (ع) در خراسان چشم به راه است و ما در قم، دل به راه.

با آمدنت، راهِ آسمان از قم باز شد. نردبانِ معراجِ ما، خوش آمدی.

حرمت، پناهگاهِ خستگان است و امروز روزِ بنایِ این پناهگاه است. خوش آمدی ای پناهِ بی پناهان.

تاریخ می نویسد: موسی بن خزرج، زمامِ ناقه را گرفت... و ما می نویسیم: او زمامِ دل های ما را گرفت تا ابد. خوش آمدی.

آن روز که آمدی، هفده روزِ رویایی آغاز شد. هفده روز که قم، مرکزِ ثقلِ کائنات بود. خوش آمدی ای مهمانِ عزیز.

آمدنت اتفاقی نبود، وعده ی صادقِ امام صادق (ع) بود. خوش آمدی ای تحققِ وعده های الهی.

تو آمدی و قم، «قم» شد؛ ایستاده، استوار و مقدس. خوش آمدی ای هویتِ ابدیِ ما.

بی بی جان! خوش اومدی. ما یتیم بودیم، تو مادری کردی برامون.

قربونِ گرد و غبارِ چادرت برم که توتیای چشم ماست. خوش اومدی به شهرِ خودت.

کاش بودیم و زیرِ پات گل می ریختیم. اما امروز دلمون رو فرش راهت کردیم.

خوش اومدی عمه جانِ امام زمان. نگاهی کن به دل های منتظرمون.

تو که اومدی، همه چی قشنگ شد. خدا رو شکر که اومدی. خوش آمدی بانو.