دلنوشته های ادبی برای میرزا کوچک خان 1405

ای جنگل، تو بگو! داستان مردی را که خواب را از چشم متجاوزان ربود. بگو از میرزا، که نامش اعتبار توست.

برف‌های تالش هنوز شرمگین‌اند؛ شرمگین از اینکه تابِ گرمای وجود سردار را نداشتند. میرزا یخ زد تا ایران یخ نزند.

قلم در وصف تو می‌لرزد ای سردار. تو شعری سروده‌ای به بلندای تاریخ، با جوهری از خون و قافیه‌ای از غیرت.

چشمانت فانوس دریایی بود در اقیانوس طوفانی وطن. کشتی ایران با نگاه تو به ساحل امن می‌اندیشید.

سردار! سرت را بردند، اما اندیشه‌ات را هرگز. اندیشه‌ای که در هر بذر شالی این دیار جوانه می‌زند.

تو تنها نبودی، خدا با تو بود و جنگل و یک تاریخ مظلومیت. و همین برای جاودانگی کافیست.

هنوز هم وقتی باد در لابلای درختان می‌پیچد، صدای ناله‌ی جنگل در فراق میرزا شنیده می‌شود.

ای مرد خدا، نماز عشقت در دل جنگل، زیباترین عبادت آزادگان بود. قنوتت، بال پرواز ایران شد.

تاریخ، رد پایت را گم نخواهد کرد. تو در ضمیر روشن هر ایرانی آزاده، خانه‌ای ابدی داری.

سردار جنگل، تو نشان دادی که بزرگی به مقام و لشکر نیست، به دلی است که برای خدا و وطن می‌تپد.

دلم گرفته ای میرزا... برای غربتت، برای تنهایی‌ات در آن برف‌های لعنتی. کاش بودیم و گرمای وجودمان را نثارت می‌کردیم.

چقدر کوچک است دنیا برای روح بزرگ تو، ای میرزا کوچک! نامت کوچک است اما نشانت، کهکشان راه شیری غیرت.

می‌گویند جنگل سبز است، اما از روزی که تو رفتی، برگ‌ها رنگ خون گرفته‌اند. پاییز جنگل، عزای توست.

سردار من! برخیز و ببین که هنوز هم فرزندان این آب و خاک، مشق عشق را از روی دفتر تو می‌نویسند.

بغض گیلان هنوز نترکیده است. ابرها می‌بارند تا شاید رد خون را از روی برف‌ها بشویند، اما داغ تو پاک شدنی نیست.

کاش درختان زبان داشتند و می‌گفتند که آخرین زمزمه‌هایت چه بود؟ ایران؟ اسلام؟ یا نام خدا...

هر بار که باران می‌بارد، حس می‌کنم آسمان دارد برای تنهایی سردار جنگل گریه می‌کند.

تو رفتی و ما ماندیم با کوله باری از شرمندگی. شرم از اینکه گاهی یادمان می‌رود چه خون‌هایی برای این خاک ریخته شد.

ای کاش می‌توانستم سرم را روی زانوان خسته‌ات بگذارم و بگویم: آسوده بخواب سردار، ما بیداریم.

قصه تو، قصه درد است و عشق. دردی که استخوان می‌سوزاند و عشقی که جهان را روشن می‌کند.

میرزا جان! تی نام، امی افتخاره (نام تو افتخار ماست). جنگل بدون تو صفایی ندارد سردار.

گیلانِ دیل، تنگه تی واسی (دل گیلان برای تو تنگ است). تو رفتی و عطر غیرت را در هوا جا گذاشتی.

ای گیله‌مرد بزرگ! تی غیرت، کوه دماوند رِ خجل کوده (غیرت تو کوه دماوند را خجل کرده است).

امی سردار، تی جا خالیه (سردار ما، جای تو خالیست). اما راه تو همیشه پر رهرو باقی می‌ماند.

میرزا کوچک! تو امی جانی (تو جان مایی). مگر می‌شود تن بی جان زنده بماند؟ ایران بی تو تنهاست.

تی خون، جنگلِ رِ آبرو داد (خون تو به جنگل آبرو داد). حالا هر درخت، یک سرباز ایستاده است.

خدا دانه، چقدر تی دل پر خون بو (خدا می‌داند چقدر دلت پر خون بود). از خیانت‌ها، از نامردی‌ها...

می دیل خواینه که دوباره تی صدا بپیچه (دلم می‌خواهد دوباره صدایت بپیچد): زنده باد ایران، زنده باد اسلام.

گیلانِ خاک، تی بو را دِهه (خاک گیلان بوی تو را می‌دهد). بوی مردانگی، بوی باروت و باران.

آه میرزا... تی سرِ بریدن، امی دلِ آتش زِ (سر بریدن تو، دل ما را آتش زد). اما ققنوس آزادی از این آتش برخاست.

درس اول جنگل: ایستادگی تا پای جان. میرزا معلمی بود که با خون خود این درس را امضا کرد.

نهضت ادامه دارد، تا زمانی که ظلم هست، میرزا هم هست. در چهره‌ی هر جوان انقلابی، یک میرزا نهفته است.

سلاح میرزا، ایمانش بود. سلاحی که هرگز زنگ نمی‌زند و هیچ سپری در برابرش کارساز نیست.

ما از تبار جنگلیم، ریشه‌دار و استوار. تبرهای دشمن شاید ساقه‌مان را بزند، اما ریشه‌مان در خاک باور میرزا محکم است.

مقاومت، واژه‌ای است که میرزا آن را معنا کرد. نه در لغت‌نامه، بلکه در میدان عمل.

سردار به ما آموخت که حتی اگر تنها باشی، حق با توست اگر در راه خدا باشی.

صدای تفنگ‌های نهضت جنگل خاموش شد، اما طنین فریاد آزادی‌خواهی آنان هنوز در گوش زمان است.

ما عهد بسته‌ایم با میرزا، که پرچم استقلال را که او برافراشت، هرگز بر زمین نگذاریم.

دشمن بداند، گیلان همان گیلان است و ایران همان ایران. سرزمین میرزاها و رئیسعلی‌ها.

راه قدس از کربلا می‌گذرد، و راه کربلا از مسیر آزادگی و ایثار. میرزا این مسیر را خوب می‌شناخت.

شمعی روشن می‌کنیم به یاد سرداری که خود شمع محفل آزادی‌خواهان بود و سوخت تا ما روشن بمانیم.

سنگ مزارت در سلیمان‌داراب، قبله‌گاه عاشقان وطن است. زیارتگاه دل‌های بی‌قرار.

هر سال که می‌گذرد، نامت درخشان‌تر می‌شود. گویی زمان صیقل‌دهنده‌ی الماس وجود توست.

یادباد آن روزگاران که مردانی از جنس نور، تاریکی استبداد را به چالش می‌کشیدند.

در سالروز پروازت، با اشک و آه، پیمان می‌بندیم که پاسدار خون پاکت باشیم.

تو زنده‌ای، چون شهیدان زنده‌اند. نزد پروردگارت روزی می‌خوری و به حال ما دعا می‌کنی.

کلمات ناتوانند از بیان عظمت روحی که در کالبد میرزا کوچک خان دمیده شده بود.

به یاد آن نگاه نافذ، آن کلام گیرا و آن قدم‌های استوار. روحت شاد ای فرزند ایران.

گرامی باد خاطره‌ی مردی که مرگ سرخ را بر زندگی ننگین ترجیح داد.

سلام بر میرزا، سلام بر جنگل، و سلام بر تمام کسانی که در راه حق جان باختند.