امام محمد تقی (ع)، ملقب به جوادالائمه، نهمین امام شیعیان است که پس از شهادت پدر بزرگوارشان امام رضا (ع) در سن کودکی به امامت رسیدند. دوران امامت ایشان مصادف با خلافت مامون و معتصم عباسی بود. با وجود سن کم، علم لدنی و مناظرات کوبنده ایشان با علمای دربار و ادیان دیگر، حیرت همگان را برمیانگیخت و حقانیت شیعه را اثبات میکرد.
امام جواد (ع) در آخر ماه ذیالقعده سال ۲۲۰ هجری قمری، به دستور معتصم عباسی و توسط امالفضل (دختر مامون و همسر امام) مسموم و به شهادت رسیدند. ایشان در هنگام شهادت تنها ۲۵ سال داشتند و به عنوان جوانترین امام شهید شناخته میشوند. پیکر مطهرشان در شهر کاظمین و در جوار پدربزرگشان امام موسی کاظم (ع) به خاک سپرده شد.
لقب «جواد» به معنای بسیار بخشنده، نشاندهنده دستگیری و کرامت بیحد آن حضرت نسبت به نیازمندان است. از نظر علمی، احادیث و مناظرات ایشان گنجینهای عظیم از معارف اسلامی است. ایشان با پاسخگویی به پیچیدهترین مسائل فقهی و کلامی در سنین نوجوانی، ثابت کردند که امامت منصبی الهی است و وابسته به سن و سال نیست.
تجربه مومنین در طول تاریخ نشان داده است که توسل به امام جواد (ع) برای برآورده شدن حاجات دنیوی و گرهگشایی از مشکلات مادی بسیار مجرب است. به همین دلیل ایشان را بابالمراد (دروازه رسیدن به آرزوها) میخوانند. علما توصیه کردهاند برای وسعت رزق و ادای دین به ایشان متوسل شوید.
در روز شهادت امام جواد (ع)، سیاهپوش کردن فضا، برگزاری مجالس عزا، اطعام فقرا به نام ایشان و خواندن زیارتنامه مخصوص آن حضرت از اعمال شایسته است. همچنین زیارت پدر بزرگوارشان امام رضا (ع) در مشهد و عرض تسلیت به ایشان، از سنتهای زیبای شیعیان ایران است.
