استفاده از گویشهای محلی و لحن صمیمی در تبریک اعیاد مذهبی مثل نیمه شعبان، باعث میشود که مفاهیم دینی با فرهنگ عامه و زندگی روزمره مردم گره بخورد. وقتی با زبان مادری یا لحن خودمانی (مشتی و لوتی) تبریک میگوییم، صمیمیت و گرمای محبت اهل بیت بیشتر در دل مخاطب مینشیند و فاصله بین دین و سنتهای بومی از بین میرود.
ایران کشوری با اقوام و گویشهای متنوع است، اما همه در یک نقطه اشتراک دارند و آن عشق به اهل بیت و انتظار برای ظهور حضرت مهدی (عج) است. تبریکهای محلی (ترکی، لری، کردی، شمالی، جنوبی و...) نمادی از این وحدت در عین کثرت است و نشان میدهد که امام زمان متعلق به همه قشرها و همه فرهنگهاست.
در فرهنگ عامه ایران، نیمه شعبان فقط یک روز تقویمی نیست، بلکه جشنی مردمی است که با پخش شربت و شیرینی، چراغانی محلات و دید و بازدید همراه است. پیامکهای صمیمی و کوچه بازاری، بازتابدهنده همین فضای پرنشاط و مردمی است که نسل به نسل منتقل شده است.
وقتی کسی را به زبان مادری یا گویش محلی خودش دعا میکنید، آن دعا از عمق جان برمیخیزد و بر عمق جان مینشیند. عباراتی مثل (تنت سلامت) یا (خدا دستگیرت باشه) در گویشهای مختلف، بار عاطفی بسیار سنگینی دارند و در شب نیمه شعبان، این دعاها ارزش دوچندان پیدا میکنند.
تلفیق شعائر مذهبی با ادبیات بومی، به حفظ اصالت فرهنگی کمک میکند. نباید تصور کرد که پیامهای مذهبی حتماً باید خشک و رسمی باشند؛ بلکه ادبیات صمیمی و فولکلور میتواند حامل عمیقترین مفاهیم اعتقادی و مهدوی باشد.
