در مکتب تشیع، حضرت عیسی (ع) یکی از پنج پیامبر اولوالعزم و صاحب شریعت است. نزول کتاب انجیل بر ایشان در دوازدهم ماه رمضان، رویدادی عظیم در تاریخ هدایت بشر محسوب میشود. از دیدگاه شیعه، انجیل نازل شده کتابی سراسر توحید و اخلاق بوده است که البته با انجیلهای چهارگانه فعلی (که سالها بعد از عیسی نوشته شدهاند) تفاوتهایی دارد. با این حال، شیعیان برای حضرت مسیح و کتابشان احترام ویژهای قائلند و منتظر بازگشت ایشان برای اقامه نماز پشت سر امام زمان (عج) هستند.
یکی از مهمترین مضامین انجیل اصلی که قرآن نیز بر آن صحه میگذارد، بشارت به آمدن پیامبر خاتم، حضرت محمد (ص) است. قرآن در سوره صف میفرماید عیسی بن مریم گفت: «من بشارت دهنده به رسولی هستم که بعد از من میآید و نامش احمد است». این موضوع نشاندهنده پیوستگی نبوت و ماموریت الهی انبیا برای آمادهسازی بشر جهت پذیرش دین کامل اسلام است.
یادآوری تاریخ نزول کتب آسمانی مختلف در ماه رمضان، فرصتی طلایی برای «تقریب بین ادیان» است. وقتی مسیحیان بدانند که مسلمانان سالروز نزول انجیل را در مقدسترین ماه خود گرامی میدارند، زمینه برای همدلی و کاهش تنشهای مذهبی فراهم میشود. این نگاه فراگیر اسلام، ظرفیت بالایی برای صلحسازی در جهان دارد.
جالب است بدانید نام حضرت مریم (س) ۳۴ بار در قرآن تکرار شده است، در حالی که در انجیلهای کنونی کمتر ذکر شده است. خداوند در قرآن او را «صدیقه» (بسیار راستگو) و برگزیده زنان جهان معرفی میکند. نزول انجیل، ثمره طهارت و عبادتهای این بانوی بزرگوار در بیتالمقدس بود. داستان مائدههای آسمانی برای مریم، از زیباترین بخشهای مشترک اعتقادی ماست.
انجیل در نگاه قرآن، کتابی است که از آسمان بر عیسی (ع) «نازل» شد (وحی). اما مسیحیان امروزی معتقدند انجیلها (متی، مرقس، لوقا، یوحنا) زندگینامه و سخنان عیسی هستند که توسط شاگردانش نوشته شدهاند. اسلام ضمن احترام به متون موجود، معتقد است انجیل واقعی شامل کلام مستقیم خدا بوده که بخشهایی از آن در کتب فعلی باقی مانده و بخشهایی دستخوش تغییر شده است.
