پژوهش، موتور محرک توسعه و پیشرفت هر کشوری است. در جمهوری اسلامی ایران، تأکید بر تولید علم و جنبش نرمافزاری همواره از دغدغههای اصلی رهبر معظم انقلاب بوده است. پژوهشهای علمی در دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی، زیربنای استقلال اقتصادی، سیاسی و نظامی کشور را تشکیل میدهند. اساتید و محققان با انجام پژوهشهای کاربردی و بنیادین، نهتنها به حل معضلات داخلی کمک میکنند، بلکه جایگاه ایران را در رتبهبندیهای جهانی علم ارتقا میبخشند.
در اسلام، تفکر و تعقل عبادتی بزرگ محسوب میشود و مداد علما برتر از خون شهدا دانسته شده است. قرآن کریم بارها انسانها را به تدبر در آفرینش و کشف حقایق هستی دعوت کرده است. پژوهشگران به عنوان جویندگان علم، در مسیری گام برمیدارند که مورد رضایت پروردگار است. این نگاه معنوی به مقوله پژوهش، انگیزه محققان ایرانی را دوچندان میکند تا علم را در خدمت بشریت و ارزشهای الهی به کار گیرند.
اساتید دانشگاه تنها انتقالدهندگان دانش نیستند، بلکه پرورشدهندگان روحیه جستجوگری و خلاقیت در دانشجویان هستند. یک استاد پژوهشگر، با رفتار و منش علمی خود، الگویی برای دانشجویان میشود تا از تقلید کورکورانه بپرهیزند و به دنبال کشف حقایق باشند. هدایت پایاننامهها و رسالههای دکتری به سمت نیازهای واقعی کشور، از مهمترین وظایف اساتید در راستای مأموریتگرایی دانشگاههاست.
اگرچه ایران در سالهای اخیر رشد شتابانی در تولید مقالات علمی داشته است، اما تبدیل این علم به ثروت و فناوری همچنان نیازمند تلاش بیشتر است. ارتباط صنعت و دانشگاه، تأمین بودجههای پژوهشی و حمایت از مالکیت فکری، از جمله چالشهایی است که نیازمند توجه ویژه است. با این حال، وجود نیروی انسانی جوان، نخبه و متعهد، بزرگترین فرصت برای جهش علمی کشور محسوب میشود که باید قدر آن را دانست.
یکی از ارکان اصلی اقتصاد مقاومتی، تکیه بر دانش بومی و کاهش وابستگی به خارج است. پژوهشگران با بومیسازی فناوریهای نوین و دستیابی به فرمولهای علمی پیچیده، میتوانند سد تحریمها را بشکنند و چرخهای صنعت کشور را با قدرت بیشتری به حرکت درآورند. حمایت از شرکتهای دانشبنیان و طرحهای پژوهشی مسئلهمحور، گامی عملی در جهت تحقق اقتصاد مقاومتی و خودکفایی ملی است.
