متن نوحه زمینه برای دسته عزاداری فاطمیه اول 1405

ای وای مادرم، ای وای مادرم، دستت را نگیر، از روی سرم. ببین که حیدر، شده بی یاور، میان کوچه، افتاده مادر. ای وای مادرم، ای وای مادرم.

آتش زبانه زد، در خانه سوخت، میان شعله، پروانه سوخت. مسمار در و، سینه مادر، خدا نبخشد، آن قوم کافر. یا زهرا مرو، یا زهرا مرو.

فاطمیه شد، فصل غم رسید، قامت علی، از غصه خمید. به دست بسته، مولا رو بردند، پهلوی یارش، آنجا فشردند. امان از این غم، امان از این غم.

خداحافظ ای، رفیق نیمه راه، علی مانده و، ناله و اشک و آه. مرو فاطمه، ای تکیه گاهم، بی تو تاریک است، روز و شب و ماهم. زهرا یا زهرا، زهرا یا زهرا.

مدینه شده، غرق سکوت و درد، علی مانده با، دلی پر از درد. یاس کبودم، چرا پرپری، نگاهی بکن، به چشم تری. ای وای مادرم، ای وای مادرم.

در وسط کوچه، تو را زدند، مادرم، چه بی هوا زدند، مادرم. حسن می لرزد، حسین گریان است، زینب از داغت، پریشان است. واویلا واویلا، واویلا واویلا.

ای شمع سحرم، سوسو میزنی، پیش چشم علی، پرپر میزنی. نفس کشیدن، برایت سخت است، دیدن این صحنه، چه تیره بخت است. مرو فاطمه، مرو فاطمه.

ببین حسن را، گوشه ی حیاط، زانو بغل کرد، در پی نجات. میگه خدایا، مادرم جوونه، نذار که دشمن، دلش رو بسوزونه. ای وای مادرم، ای وای مادرم.

تابوت تو را، شبانه می برم، تا که نبینند، پیکر همسرم. غریبانه رفت، بانوی حیدر، شده بی مادر، حسین بی سر. یا زهرا مرو، یا زهرا مرو.

ای مادر ما، ای مادر ما، نگاهی نما، به نوکرها. فاطمیه شد، دلم گرفته، ذکر یا زهرا، دمم گرفته. یا زهرا مدد، یا زهرا مدد.

ای مادر پهلو شکسته، رفتی و حیدر زانو نشسته. در بین دیوار و در چه ها شد، محسن تو آنجا فدا شد. یا فاطمه یا فاطمه.

روضه خوان در و دیوارم، سر به دیوار غم می گذارم. میخ در با سینه ات چه کرده، خون تو روی چادر چه کرده. واویلا واویلا.

شهر مدینه شهر نفاق است، رفتن تو تلخ ترین اتفاق است. حیدر غریب است بی تو زهرا، بی تو ندارد دیگر یارا. یا فاطمه جانم.

ای اولین مدافع حیدر، جان داده ای در راه رهبر. آموختی تو درس ولایت، با اشک و خون و با شهادت. یا زهرا یا زهرا.

بعد از تو زینب خانه دار است، چشم حسینت اشکبار است. پهلوی تو دارد نشانه، از ضربه های تازیانه. امان از مدینه.

شبانه دفنت میکنم من، پنهانه دفنت میکنم من. تا که نماند از تو نشانی، ای ماهِ ابروی کمانی. خداحافظ ای یار.

ای کوثر قرآن حیدر، رفتی و خشکید جان حیدر. بی تو علی تنها ترین است، سرش به زانوی زمین است. یا فاطمه الزهرا.

گرد و غبار چادرت را، با اشک دیده می زدایم. برخیز و ببین حال حسن را، این لرزش دست و بدن را. مادر مرو مادر.

فاطمیه اول رسیده، رنگ از رخ زینب پریده. هفتاد و پنج روز است که بیماری، شب تا سحر دائم بیداری. یا زهرا مدد.

ما سینه زن های تو هستیم، دل بر ولای تو ببستیم. امضای تذکره با توست، رزق محرم ما با توست. یا فاطمه جانم.

ذکر لب نوکرها، سیدتی یا زهرا. مادرم ای مادرم، سایه ی روی سرم.

یاس کبود حیدر، بود و نبود حیدر. فدای نام تو، کبوتر بام تو.

نام مقدست نمک شور ماست. چادر خاکیت پر پرواز ماست. یا زهرا یا زهرا.

بر مشامم میرسد هر لحظه بوی کربلا، بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا. یا زهرا امضا کن.

ما بچه های مادر پهلو شکسته ایم، ما انتقام سیلی زهرا گرفته ایم.

سربند یا فاطمه بر سر می بندیم، با گریه بر مظلومیتش می خندیم (گریه شادی وصل).

وای مادرم، وای مادرم. روضه ی در و دیوار، میکشه منو انگار.

ای نام نامی تو بهترین سرآغاز. یا فاطمه کلید قفل های بسته باز.

مدد یا زهرا، مدد یا زهرا. امید دلهایی، تو حل مشکل هایی.

قسم به اشک زینب، قسم به جان حیدر. نمیروم ز کویت، ای مهربان مادر.

اولین شهیده ی راه ولایت زهراست، فدایی شیر خداست.

پشت در ناله ی جانسوز تو را من شنیدم، من از حیات بریدم.

ای وای من، ای وای من، میخ در و سینه ی زار.

خداحافظ ای، تمام امید و پناه علی، شریک آه علی.

دست بسته می کشیدند همسرت را، ندیدند دیده ی ترت را.

یا فاطمه، یا فاطمه، منم غریب مدینه.

مرو ای جوان ننه، قد کمان ننه.

شمع و پروانه منم، مست پیمانه منم، سوخت کاشانه منم.

شهر مدینه بعد تو، تیره و تاره، علی یاری نداره.

فاطمیه آمده است، موسم غم آمده است، ماه ماتم آمده است.

آروم بخواب ای گل نیلوفرم، آروم بخواب ای یار و یاورم. دنیا وفا نداشت به تو عزیزم، باید که خاک غم به سر بریزم.

شرمنده ام که دستم بسته بود، شرمنده ام که پهلویت شکست. زهرا ببین علی تنها شده، بازیچه ی دست غم ها شده.

هجده بهار بیشتر ندیدی، خیری ز عمر کوتاه ندیدی. پر پر شدی چه زود ای گل من، آتش زدی تو بر حاصل من.

چاه مدینه همراز من است، ناله ی حیدر دمساز من است. بی تو چگونه من سر بکنم، رخت یتیمی بر زینب کنم.

ای تکیه گاه من، رفتی ز دست. کشتی عمر من، در گل نشست. برخیز و یک نظر، کن بر علی. ای روشنی بخش، بیت علی.

زهرا جان، ببین حسن بی تابه، شبا تا صبح، از گریه نمی خوابه. میگه مادر، چرا رو میگرفتی، راز سیلی رو، به من نگفتی.

خداحافظ ای، رفیق نیمه راه. مانده علی و، یک کوه آه. دیدار ما باشد، روز قیامت. آنجا بگیرم من، دادت ز امت.

سنگ صبورم، خدانگهدار. تنها غرورم، خدانگهدار. چادر خاکیت، بوی خون میده. غربت حیدر رو، نشون میده.

این خانه بی تو، سرد و خاموش است. زینب تو زهرا، سیاه پوش است. نان می پزد ولی، دستش می لرزد. دنیا به یک مویت، والا ن-می ارزد.

ای وای از آن لحظه، که در افتاد. آتش به جان، حیدر افتاد. مسمار سرخ و، سینه ی مادر. کشتند تو را، در پیش حیدر.