متن نوحه و روضه سنگین برای شهادت حیدر کرار 1404

حیدر حیدر، اول و آخر حیدر / ساقی کوثر حیدر، مظلوم حیدر.

خداحافظ ای کوفه و مردم آزارش / خداحافظ ای مسجد و در و دیوارش / علی می‌رود سوی زهرا به دیدارش.

ای تیغ زهرآلوده چه کردی با شیر خدا / فرق سرش وا شد، شد حاجتش روا.

بابا نرو، زینب می‌میره / بی تو دلم، بهونه می‌گیره / حسن داره، روضه می‌خونه / حسین سرت رو، به دامن می‌گیره.

یا علی و یا عظیم، ای ملجأ یتیم / امشب نگاه کن، به حال وخیم ما.

فرق علی دو تا شد، حاجت روا شد / مسجد کوفه غوغا، قیامت به پا شد.

میری و من می‌مونم، با درد و غم‌ها / سلام برسون بابا، به مادرم زهرا.

حیدر بابا، حیدر بابا / خداحافظ ای نان‌آورِ، یتیمای کوفه / حیدر بابا.

ای اهل کوفه، علی راحت شد / از شرّ مکر و، خیانت شد.

امشب حسینت، قرآن می‌خونه / بالای سرت، روضه می‌خونه.

آه، سرش را با دستمال زرد بسته‌اند... طبیب سرش را تکان داد... یعنی امید نیست.

زینب (س) آمد، نگاه کرد به فرق شکافته، یاد پهلوی شکسته افتاد. گفت: بابا، تاریخ دارد تکرار می‌شود؟

می‌گویند وقتی شیر خدا ضربت خورد، زمین لرزید. اما وقتی طبیب گفت «وصیت کن»، دل بچه‌ها لرزید.

کاسه‌های شیر را آوردند... یتیم‌ها صف کشیدند. گفتند: اگر شیر بخوری خوب می‌شوی؟ بابا ما شیر نمی‌خواهیم، تو را می‌خواهیم.

امام فرمود: حسن جان، حسین جان، گریه نکنید. شما گریه می‌کنید، عرش خدا می‌لرزد.

صدا زد: عباس جان، بیا جلو. دست عباس را گذاشت در دست حسین. فرمود: عباس، در کربلا حسینم را تنها نگذاری.

رنگ صورت مولا زرد شده، اثر زهر است... اما لب‌هایش می‌خندد. زهرا (س) منتظر است.

آه از آن لحظه‌ای که بدن علی (ع) را شبانه غسل دادند. باز هم شبانه، باز هم مخفیانه...

حسن (ع) آب می‌ریخت، حسین (ع) گریه می‌کرد. ناگهان حسن دست از غسل کشید... داداش، فرق سر بابا...

تابوت را که بلند کردند، دیدند جلوی تابوت خودش بلند شد. ملائکه زیر تابوت حیدر را گرفتند.

امشب شب احیاست یا شام غریبان؟ / دل‌های ما خون است و دیده‌ها گریان.

رفته از دست ما، پدر مهربان / تسلیت یا صاحب‌الزمان، یا صاحب‌الزمان.

ای نخل‌های کوفه، دیگر نمی‌بینید / آن مرد شب‌گرد و، آن اشک پنهان را.

چاه‌های کوفه را، با خود خبر کنید / هم‌رازتان رفته، سوی آسمان‌ها.

دیگر نمی‌آید، صدای آن تکبیر / که می‌لرزاند، پشت دشمنان را.

مسجد کوفه شد، قتلگاه حیدر / محراب خونینش، گواه حیدر.

ای ماه تابانم، بابا علی جان / ای راحت جانم، بابا علی جان.

بعد از تو این دنیا، تاریک و سرد است / سهم یتیمانت، اندوه و درد است.

خون سرت بابا، آبروی دین است / قاتل تو بابا، پست و لعین است.

ما با تو پیمان، بستیم تا آخر / سرباز توییم، ای ساقی کوثر.

علی مولا علی مولا، علی اعظم / علی سرور علی رهبر، علی اعلم.

ذکر لبم یا علیه، خواب شبم یا علیه / اونی که جونش رو میدم، براش منم یا علیه.

نجف تو رویای منه، خونه بابای منه / ایوان طلای مولا، بهشت زیبای منه.

حیدر بنگر چه بارگاهی دارد / ایوان طلا چه جایگاهی دارد.

بر دشمن مرتضی علی لعنت / بر آنکه تو را کشت علی لعنت.

ما بچه‌های حیدریم، فدای راه رهبریم / منتظر حکم جهاد، از سوی مقتداییم.

یا حیدر کرار، زنده‌ام با نامت / مرغ دلم پر می‌زنه، رو بامِت.

ساقی بده پیمانه، به یاد شاه مردان / دیوانه‌ام دیوانه، ز عشق شاه مردان.

شیر سرخ عربستان و وزیر شه خوبان / پسر مظهر یزدان، که بدو‌ ننگ‌ متازد.

کل یوم عاشورا، کل ارض کربلا / راه ما راه علی، مقصد ما کربلا.

فرق شیر خدا، دو تا شد امشب / حاجتِ مولا، روا شد امشب. (عزا عزاست امشب، روز عزاست فردا / علیِ مرتضی، پیش خداست فردا)

مسجد کوفه در، ماتم نشسته / پشتِ، امت اسلام، شکسته. (عزا عزاست امشب...)

زینبِ غمدیده، نوحه می‌خواند / امشب پدر، دیگر پیشش نماند. (مظلوم علی جان، مظلوم علی جان)

کشته شد عدالت، در محراب خون / لیلۀ قدر ما، گشته لاله‌گون. (وای علی کشته شد، شیر خدا کشته شد)

طبیب کوفه گفت، چاره نمانده / زهرِ کین، جانِ، مولا ستانده. (آه و واویلا، آه و واویلا)

می‌رود امشب، حیدر کرار / به دیدارِ، احمد مختار. (خداحافظ ای کوفه، خداحافظ ای کوفه)

یتیمان کوفه، شیر آوردند / ولی برای، درمان دیر آوردند. (بابا علی جان، بابا علی جان)

ای صبح طلوع نکن، ای صبح طلوع نکن / جانِ علی را، از تن نبر. (امشبی را شه دین در حرمش مهمان است)

منبر و محراب، گریه کنید / برایِ، ابوتراب گریه کنید.

شهیدِ راهِ، حق و حقیقت / فداییِ، دین و شریعت. (مولا علی جان، مولا علی جان)