در فرهنگ اصیل ایرانی و اسلامی، پدربزرگ به عنوان بزرگ و ریشسفید خاندان، جایگاه بسیار والایی دارد. نوروز فرصتی است تا با حضور در منزل پدربزرگ و بوسیدن دست ایشان، ضمن تبریک سال نو، از زحمات و حمایتهای همیشگی او قدردانی کنیم. خانه پدربزرگ در ایام عید، کانون وحدت و گردهمایی تمام اعضای فامیل است.
دین مبین اسلام تأکید فراوانی بر صله رحم و دیدار با خویشاوندان دارد. پدربزرگ مادری که پدرِ مادر انسان است، حق بزرگی بر گردن نوهها دارد. دیدار با او نه تنها باعث خوشحالی و رضایت قلبی او میشود، بلکه برکت و روزی را در زندگی نوهها زیاد میکند و باعث طول عمر میشود.
یکی از شیرینترین رسمهای نوروز در خانه پدربزرگ، دریافت عیدی است. معمولاً پدربزرگها اسکناسهای تانخورده را لای قرآن میگذارند و به عنوان تبرک به فرزندان و نوهها میدهند. این عیدی فراتر از ارزش مادی، دارای ارزش معنوی بسیاری است و نشانهای از دعای خیر و برکت بزرگترها برای کوچکترهاست.
هنگام عید دیدنی، رعایت ادب در محضر پدربزرگ بسیار مهم است. نشستن در جایگاه پایینتر، پیشی نگرفتن در سخن، با احترام صحبت کردن و گوش دادن به خاطرات و تجربیات ایشان، از مصادیق احترام است. این رفتارها الگویی مناسب برای کودکان و نسلهای جدیدتر خواهد بود.
فرصت بودن در کنار پدربزرگها غنیمت است. در ایام نوروز که همه دور هم جمع هستند، گرفتن عکسهای یادگاری و ضبط صدای پدربزرگ هنگام تعریف خاطرات گذشته، میتواند یادگاریهای ارزشمندی برای آینده باشد. مهربانی و لبخند پدربزرگ، گرمابخشترین خاطره از بهار خواهد بود.
