مظلومیت و غربت حضرت علی (ع) در محراب عبادت 1404

علی (ع) در میان مردم کوفه تنها بود، تنهایی ای که از جنس سکوت و بی بصیرتی مردم بود.

او که فاتح خیبر بود، در محراب کوفه اسیر جهل و نفاق مقدس مآبان شد.

غربت علی (ع) در محراب، ادامه غربت او در مدینه و کوچه های بنی هاشم بود.

محراب مسجد کوفه، تنها شاهدی بود که ناله های شبانه و مناجات های غریبانه مولا را می شنید.

ضربه ابن ملجم، تنها شکافتن فرق سر نبود، بلکه نماد شکاف عمیق بین عدالت علی و جهالت مردم بود.

این جمله فریاد رهایی بود؛ رهایی از مردمی که قدر عدالت را ندانستند.

رستگاری علی (ع) در مرگ سرخ بود، چرا که زندگی با مردم پیمان شکن برایش زندان بود.

سوگند به پروردگار کعبه، نشان داد که علی (ع) تا آخرین لحظه، خدا را تنها پناه خود می دانست.

این جمله خط بطلانی بود بر تمام تهمت هایی که خوارج به دینداری علی (ع) می زدند.

فزت و رب الکعبه، یعنی پایان 30 سال استخوان در گلو و خار در چشم.

حتی در بستر شهادت، نگرانی علی (ع) برای قاتلش بود که گرسنه و تشنه نماند.

سفارش به یتیمان و همسایگان، اوج انسان دوستی امام را در لحظات احتضار نشان داد.

الله الله فی القرآن... وصیت علی (ع) بازگشت به قرآن و عمل به آن بود، نه فقط قرائت ظاهر.

سفارش به نظم در امور، درسی مدیریتی از امامی است که خود قربانی بی نظمی اجتماعی شد.

نهی از انتقام کورکورانه و قصاص عادلانه قاتل، اوج عدالت علوی را به نمایش گذاشت.

خون علی (ع) در محراب، آبروی نماز شد.

محراب کوفه گواهی داد که علی (ع) در حال نماز و اطاعت کشته شد، نه در جنگ قدرت.

شهادت در محراب، پاداش عمری بندگی خالصانه و سجده های طولانی بود.

رنگین شدن محاسن سفید به خون سر، تعبیر خواب پیامبر (ص) بود که سال ها پیش وعده داده بود.

دیوار و محراب مسجد کوفه تا ابد شرمنده فرق شکافته عدالت است.

کشته شدن علی (ع) نتیجه انحراف فکری خوارج و جمود فکری بود، نه فقط کینه شخصی.

ابن ملجم نماد تفکری است که عبادت را بدون ولایت و بصیرت می خواهد.

سکوت خواص و بی تفاوتی عوام، زمینه ساز جرات یافتن دشمن برای ترور امام شد.

شب نوزدهم رمضان، شب ترور عدالت و انسانیت توسط شقی ترین انسان ها بود.

تاریخ اسلام در سحر نوزدهم، یتیم شد و پدر امت را از دست داد.