برخلاف تصور برخی که فکر میکنند با وجود اینترنت نیازی به کتابدار نیست، نقش آنها در عصر دیجیتال پررنگتر شده است. کتابداران امروزی متخصصان علم اطلاعات هستند که به مراجعین کمک میکنند تا در انبوه اطلاعات درست و غلط (Information Overload)، منابع معتبر را شناسایی کنند. آنها همچنین آموزش سواد اطلاعاتی و دیجیتال را به کاربران ارائه میدهند.
کتابخانههای عمومی مدرن دیگر فقط مخزن کتاب نیستند؛ بلکه به مراکز اجتماعی (Community Centers) تبدیل شدهاند. برگزاری نشستهای نقد کتاب، کلاسهای آموزشی، قصهگویی برای کودکان، و دسترسی به اینترنت رایگان، کتابخانهها را به پاتوقی امن و فرهنگی برای تعاملات اجتماعی سالم تبدیل کرده است و مدیریت این فضا بر عهده کتابداران خلاق است.
کتابداری شغلی است که از دور آسان و از نزدیک پرچالش است. کتابداران با انواع مراجعین با روحیات مختلف سر و کار دارند. جابجایی مداوم کتابهای سنگین، گرد و خاک مخازن (که باعث بیماریهای تنفسی میشود)، و نیاز به بهروز بودن مداوم اطلاعات، از سختیهای این شغل شریف است که کمتر دیده میشود.
ملویل دیویی در سال ۱۸۷۶ سیستمی را ابداع کرد که هنوز در اکثر کتابخانههای عمومی جهان (از جمله ایران) استفاده میشود. در ردهبندی دیویی (DDC)، تمام دانش بشری به ۱۰ رده اصلی (از کلیات و فلسفه تا تاریخ و جغرافیا) تقسیم میشود. این سیستم به کتابداران و مراجعین کمک میکند تا کتابهای همموضوع را در کنار هم در قفسهها پیدا کنند.
تحقیقات نشان میدهد که پیشنهاد یک کتابدار میتواند مسیر مطالعه یک فرد را تغییر دهد. کتابداران با برگزاری برنامههایی مثل «نشست کتابخوان» و معرفی کتابهای جذاب در بردهای کتابخانه، نقش کاتالیزور را در فرآیند کتابخوان شدن افراد ایفا میکنند. آنها روانشناسی خواننده را میشناسند و خوراک فکری مناسب را پیشنهاد میدهند.
