متن مذهبی و جعلنا من الماء کل شیء حی 1405

و از آب هر چیز زنده ای را آفریدیم؛ این آیه نشانه قدرت بی پایان پروردگار در ساده ترین عنصر هستی است.

آب تنها یک نوشیدنی نیست، بلکه امضای خداوند پای تمام اسناد حیات در کره زمین است.

تدبر در این آیه به ما می آموزد که احترام به آب، احترام به منبع حیات و خالق هستی است.

حیات مادی و معنوی همه موجودات به اراده الهی و به واسطه آب تضمین شده است.

خداوند آب را مایه طهارت و حیات قرار داد تا بندگانش هم جسم را بشویند و هم روح را زلال کنند.

این آیه هشداری است برای آنان که نعمت آب را نادیده می گیرند؛ بی آب، هیچ چیز نیست.

راز خلقت در قطره های باران نهفته است، همانطور که قرآن کریم می فرماید.

آب، آیت رحمت الهی است که بر سر گناهکار و نیکوکار یکسان می بارد.

فلسفه آفرینش با آب گره خورده است، پس آلوده کردن آن گناهی بزرگ در محضر خالق است.

هر جرعه آبی که می نوشیم، یادآور معجزه حیات و لطف مدام پروردگار است.

اسراف در آب، جنگ با اراده خداوند برای زنده نگه داشتن زمین است.

وضو گرفتن با آب زیاد، عبادت نیست، بلکه اسراف و گناه است. سیره پیامبر (ص) را الگو قرار دهیم.

طبق فتواهای مراجع، هدر دادن آب شرب تصفیه شده شرعاً جایز نیست و ضمان دارد.

مؤمن واقعی کسی است که حتی در کنار رودخانه پر آب هم اسراف نمی کند.

صرفه جویی در مصرف آب، یک واجب شرعی و اخلاقی برای حفظ حقوق نسل های آینده است.

آب مهریه حضرت زهرا (س) است؛ حرمت آن را با مصرف بی رویه نشکنیم.

شکر عملی نعمت آب، استفاده صحیح و به اندازه از آن است نه فقط گفتن الحمدلله.

روزی که آب نباشد، حیاتی نیست؛ مسئولیت شرعی ما حفظ این امانت الهی است.

خیانت در امانت الهی یعنی باز گذاشتن شیر آب وقتی به آن نیاز نداریم.

امر به معروف یعنی تذکر دادن به کسانی که با آب شرب، کوچه و خیابان را می شویند.

خدایا شکرت که آسمان را دریغ نکردی و زمین را با آب زنده نگه داشتی.

پروردگارا، باران رحمتت را بر ما ببار و ما را از تشنگی ظاهری و باطنی نجات ده.

الهی، همانطور که زمین را با آب زنده کردی، دل های ما را با نور ایمان زنده گردان.

سجده شکر بجا می آوریم برای هر قطره آبی که گلوی تشنه ای را تازه می کند.

خدایا ما را از کفران نعمت و هدر دادن مایه حیات در امان بدار.

ای خدای باران، خشکسالی را از سرزمین ما دور کن و برکت را جاری ساز.

الحمدلله علی کل حال؛ خدایا قدردان نعمت گوارای آب هستیم.

بارالها، آب را برای ما مایه برکت و سلامتی قرار ده، نه مایه عذاب و سیل.

خدایا دست های خالی ما به سوی آسمان توست، سیرابمان کن از چشمه معرفت و رحمت.

شکر می گوییم تو را که آب را شور و تلخ نیافریدی تا ما سیراب شویم.

لب تشنه امام حسین (ع)، تا ابد ارزش و حرمت آب را به شیعیان یادآوری می کند.

حضرت عباس (ع) به ما آموخت که ایثار یعنی تشنه ماندن اما آب رساندن به دیگران.

سیره امیرالمؤمنین (ع) در حفر چاه و وقف آب، الگوی مدیریت منابع آبی است.

احترام به آب در روایات معصومین موج می زند؛ نگذاریم این فرهنگ فراموش شود.

سلام بر لب های تشنه کربلا که آب را تا ابد شرمنده خود کردند.

امام صادق (ع) فرمودند: آب طعم زندگی است؛ آن را بیهوده هدر ندهید.

در مکتب اهل بیت، سیراب کردن تشنه از برترین عبادات است.

نگاه به آب جاری، طبق روایات، عبادت و مایه روشنایی چشم است.

مهریه زهرا (س) آب است، یعنی مایه حیات بشریت با نام مادر سادات گره خورده.

یاد تشنگی اطفال کربلا، بزرگترین درس صرفه جویی برای ماست.

آب هست، ولی کم است؛ قدر نعمت خدا را بدانیم.

قطره قطره آب، لحظه لحظه زندگی است.

با مصرف درست آب، شکرگزار عملی نعمت خدا باشیم.

نجات آب، نجات زندگی است که خدا آن را مقدس شمرد.

آب = زندگی؛ این معادله الهی را برهم نزنیم.

صدای آب، صدای پای زندگی است.

بی آب، نه سبزه ای هست و نه انسانی.

حرمت آب را نگه داریم، زمین تشنه است.

وضوی با اسراف، نورانیت ندارد.

آب را گل نکنیم، شاید خدا در پایین دست نظاره گر ماست.