متن ادبی درباره ثروت حضرت خدیجه در راه اسلام 1404

خدیجه (س) کیمیاگری بود که طلای دنیا را به طلای ابدیت تبدیل کرد. او ثروتمندترین زن قریش بود، اما ثروتش را نردبانی ساخت برای معراج اسلام.

می‌گویند اسلام با شمشیر علی (ع) و مال خدیجه (س) قامت راست کرد. شمشیر علی (ع) از جان محافظت کرد و مال خدیجه (س) از جان‌های خسته در شعب ابی‌طالب.

بانوی بزرگوار، تو تمام دارایی‌ات را دادی و در عوض، کوثر را گرفتی. چه معامله پرسودی کردی با خدا، ای تاجرترین بانوی عرب.

خدیجه (س) به ما آموخت که ثروت، هدف نیست، بلکه وسیله است. وسیله‌ای برای خریدن رضایت خدا و نشاندن لبخند بر لب یتیمان.

روزی که خدیجه (س) به خانه پیامبر آمد، کاروان‌های تجاری‌اش زبانزد بود؛ و روزی که رفت، حصیری کهنه زیر پایش بود. این یعنی فنا شدن در عشق الهی.

ثروت خدیجه (س)، آبروی اسلام را خرید. او گرسنگان را سیر کرد، بردگان را آزاد کرد و به اسلام عزت بخشید.

ای کاش ثروتمندان جهان، درس بخشش را از کلاس درس خدیجه (س) می‌آموختند. او که هیچ چیز برای خود نخواست، جز رضای حبیب.

در شعب ابی‌طالب، هرگاه صدای گریه کودکی از گرسنگی می‌آمد، دستان مهربان خدیجه بود که با آخرین سکه‌های باقی‌مانده، نانی فراهم می‌کرد.

خدیجه (س) نشان داد که می‌توان در اوج ثروت بود، اما اسیر دنیا نشد. او دنیا را سه طلاقه کرد تا به عقد آخرت درآید.

خداوند به جبران آن همه ایثار مالی، نسلی به او بخشید که وارثان زمین و زمان شدند. سلام بر خدیجه و نسل پاکش.

بانو جان، شنیده‌ام روزهای آخر حتی پارچه‌ای برای کفن نداشتی. تو که روزی ملکه قریش بودی، چه کردی با دارایی‌ات؟ همه را فدای لبخند محمد (ص) کردی؟

خدیجه (س) یعنی گذشتن از همه چیز برای یک چیز؛ خدا.

ثروت خدیجه، پشتوانه نبوت شد. اگر نبود آن حمایت‌ها، شاید نهال اسلام در طوفان تحریم‌ها می‌شکست.

هر جا سخن از انفاق است، نام خدیجه (س) می‌درخشد. او معلم اول ایثار مالی در مکتب اسلام است.

امروز هم اسلام نیازمند خدیجه‌باورانی است که از مال خود برای اعتلای دین بگذرند.