دلنوشته برای جاماندگان از کربلا در روز عرفه 1405

امسال هم لیاقت نداشتم و جا ماندم. عرفه آمد و من باز هم حسرت شش گوشه را می‌خورم. السلام علیک یا اباعبدالله.

می‌گویند روز عرفه، خداوند اول به زائران حسین (ع) نگاه می‌کند، بعد به زائران عرفات. خدایا به دل شکسته جاماندگان هم نگاهی کن.

کربلا نرفتن سخت است، اما کربلا رفته و جا مانده سخت‌تر. آقا جان، دلم لک زده برای یک زیارت عرفه در بین‌الحرمین.

باز هم روز عرفه و باز هم دوری. من اینجا، دلم آنجا. بدجور هوای حرمت زده به سرم ارباب.

همه رفتند و دل بی سر و سامان من ماند. خدایا به حق زینب کبری، نام ما را هم در لیست زائران اربعین بنویس.

آقا جان، می‌دانم بدم، اما سگ هم در خانه صاحبش جایی دارد. مرا از در خانه‌ات نران که جز تو پناهی ندارم.

عرفه روز دعاست، و تنها دعای من این است: اللهم الرزقنا کربلا.

نشسته‌ام گوشه‌ای و عکس حرمت را بغل کرده‌ام. این است سهم من از عرفه امسال؟ بطلب دق کردم.

ای کاش الان روبروی ایوان طلا بودم و می‌گفتم: آمدم ای شاه پناهم بده.

حسرت یعنی: رفیقت زنگ بزند و بگوید حلالم کن، دارم می‌روم کربلا و تو بمانی و اشک.