شعر کوتاه در وصف ایثار و فداکاری حضرت خدیجه کبری (س) 1404

ثروتت را دادی و دین خدا را می‌خری / ای که در ایثار و بخشش از همه عالم سری

هر چه داشتی ریختی پایِ نهالِ دینِ او / شد فدایِ مصطفی، جان و دل و آیینِ او

خدیجه یعنی گذشتن از تمامِ هستی‌اش / برایِ ماندنِ اسلام و شور و مستی‌اش

نه فقط مال، که جان دادی برایِ احمد / ای فداییِ نخستینِ نبیِ سرمد

کوهِ زر را خاکِ راهِ مصطفی کردی، یقین / پایه‌های دین بنا شد با تو ای ام‌المومنین

در هجومِ سنگ‌ها، سنگِ صبورِ او شدی / در شبِ تاریکِ مکه، چشمه‌سارِ نور شدی

شعبِ ابی‌طالب از صبرِ تو حیرت کرده بود / عشق، پیشِ پایِ تو عرضِ ارادت کرده بود

هیچ کس مثلِ تو پایِ غربتِ احمد نماند / هیچ کس مثلِ تو شعرِ عاشقی با او نخواند

یارِ تنهاییِ احمد، مونسِ شب‌هایِ او / مرهمِ زخمِ دل و آرامشِ دنیایِ او

اولین بانویِ مومن، اسوهِ صبر و وفا / ای پناهِ بی‌کسی‌هایِ رسولِ مصطفی

مادرِ کوثر تویی، ام‌الائمه، نورِ عین / دامنِ پاکِ تو پرورده حسن را با حسین

فاطمه از دامنِ تو پا به این دنیا نهاد / ای که حق، مادر شدن را یادِ این دنیا داد

ریشهِ ساداتِ عالم، مادرِ زهرا تویی / در میانِ مادران، بی‌شک، تک و تنها تویی

نامِ تو مادر، برازنده به نامِ فاطمه‌ست / دامنت باغِ بهشت و مهدِ عشقِ واهمه‌ست

ای سلامِ حق بر تو و بر دخترت / عالمی قربانِ تو، قربانِ خاکِ معبرت

رفت و پیغمبر ز داغش، سالِ غم را نام برد / بعدِ او گویی که احمد، غصه را با جام برد

خاکِ مکه بویِ غربت می‌دهد بعد از شما / ای انیسِ گریه‌هایِ حضرتِ خیرالوری

دهِ ماهِ رمضان شد، قلبِ پیغمبر شکست / گردِ غم بر چهرهِ زهرایِ اطهرش نشست

بی تو ای آرامشِ جان، خانه سوت و کور شد / چشمِ زهرا در عزایت چشمه‌سارِ شور شد

حیف شد در خاک رفتی ای نگینِ شهرِ عشق / سوخت در داغِ تو قلبِ اولین و بهرِ عشق

اسلام اگر به پایِ خود ایستاده است / از همتِ شمشیر و زرِ آزاده است / شمشیرِ علی و ثروتِ تو بانو / درسِ شرف و عشق به عالم داده است

ای مادرِ مومنان عالم، ادرکنی / ای همسرِ پیغمبرِ خاتم، ادرکنی / امشب که دلِ فاطمه‌ات می‌گیرد / ما را به نگاهی، تو زِ ماتم، ادرکنی