ذکرهای توصیه شده در حین اعمال ام داوود 1405

در حین انجام اعمال ام داوود، بهترین ذکر سکوت و توجه قلبی به خداوند است تا سوره ها تمام شود.

از سخن گفتن با دیگران بپرهیزید و زبان را تنها به آیات قرآن و متن دعا مشغول دارید.

بین قرائت سوره ها، ذکر صلوات بر محمد و آل محمد (ص) نورانیت مجلس را بیشتر می کند.

ذکر استغفار پیش از شروع اعمال، زمینه را برای پذیرش دعا فراهم می کند.

قلب خود را ذکرخانه خدا کنید؛ مهم تر از ذکر زبانی، حضور قلب در محضر پروردگار است.

در فاصله های کوتاه احتمالی، ذکر «لا اله الا الله» قلعه امنی برای حفظ تمرکز است.

طمانینه در گفتن اذکار و آیات، شرط ادب در برابر خداوند متعال است.

با هر آیه و ذکری که می گویید، تیری به سمت شیطان رها کنید و از وسوسه ها دور شوید.

ذکر یونسیه در دل، حال و هوای انقطاع از غیر خدا را در حین اعمال تقویت می کند.

مراقب باشید که ذکرهای متفرقه مانع از پیوستگی و نظم اعمال اصلی ام داوود نشود.

مهم ترین بخش ذکری، دعای سجده آخر است: سعی کنید با اشک و تضرع آن را زمزمه کنید.

در سجده آخر، ذکر «یا رب» را آنقدر تکرار کنید تا دلتان بشکند و نفستان بریده شود.

ذکر سجده ام داوود، رمز گشایش است؛ کلمات را شمرده و با باور قلبی ادا کنید.

در اوج خستگی اعمال، سجده آخر و ذکرهای آن خستگی را از تن بیرون می کند.

پیشانی بر خاک بگذارید و با ذکرهای سجده، خود را در آغوش رحمت خدا رها کنید.

خداوند به ذکر سجده کنندگان در نیمه رجب مباهات می کند، آن را غنیمت شمارید.

ترجمه ذکرهای سجده را مرور کنید تا بدانید با چه کلماتی خدا را صدا می زنید.

اشک در حال ذکر سجده، مهر قبولی اعمال ام داوود است.

طولانی کردن ذکر سجده در پایان اعمال، سیره صالحان و اولیای خداست.

همانطور که صورت بر خاک دارید، دل را با ذکر خدا به افلاک ببرید.

صد بار سوره حمد، صد بار توحید و ده بار آیة الکرسی، خود بزرگترین مجموعه اذکار این روز است.

تکرار سوره توحید، تکرار باور به یگانگی خداست؛ هر بار محکم تر از قبل بگویید.

آیة الکرسی در میانه اعمال، حصاری امن در برابر نفوذ شیاطین ایجاد می کند.

عدد سوره ها (صد مرتبه) حکمت دارد، در شمارش اذکار دقیق باشید تا نظم عمل حفظ شود.

از تسبیح تربت استفاده کنید تا ثواب ذکر گفتن شما صدچندان شود.

بین سوره ها وقفه نیندازید، این پیوستگی خود نوعی ذکر عملی و ریاضت شرعی است.

طعم شیرین تلاوت سوره کوثر و قدر را در لابه لای اعمال بچشید.

هر سوره ای که می خوانید، پله ای است که شما را به استجابت نزدیک تر می کند.

خستگی جسمی ناشی از تکرار سوره ها، با حلاوت ذکر خدا فراموش می شود.

با پایان یافتن سوره ها، خود را برای قرائت دعای اصلی و ذکر نام های اعظم خدا آماده کنید.

زبان ساکت باشد و دل گویا؛ این بهترین حالت در حین اعمال ام داوود است.

در دلتان مدام بگویید: خدایا من فقط به امید تو آمده ام، ناامیدم نکن.

ذکر «یا قاضی الحاجات» را در تمام مدت اعمال در اعماق وجودتان داشته باشید.

با یادآوری نعمت های خدا، ذکر شکر را در قلبتان جاری کنید.

یاد امام زمان (عج) در دل، بهترین ذکر همراهی کننده در طول این چند ساعت است.

دل را به ذکر «یا غیاث المستغیثین» گرم کنید که او پناه بی پناهان است.

توجه به معانی بلند دعا، خود بالاترین ذکر و عبادت فکری است.

با هر نفسی که می کشید، هوای استجابت را به درون ریه های جانتان بفرستید.

قلبتان را متوجه عظمت کسی کنید که دارید با کلمات دعا صدایش می زنید.

سکوت ظاهری و فریاد باطنی؛ این حالِ ذاکر واقعی در نیمه رجب است.

توجه کنید که اضافه کردن ذکرهای خودساخته در وسط اعمال، اگر مخل نظم باشد جایز نیست.

بهترین ذکر همان متن مأثور و دستور داده شده توسط امام صادق (ع) است، به آن بسنده کنید.

اگر ذکر شمارش سوره ها از دستتان در رفت، بنا را بر یقین بگذارید.

شتابزده ذکر نگویید؛ خدا شنواست، با طمانینه و احترام صحبت کنید.

فضای اطراف را از صداهای مزاحم خالی کنید تا ذکرتان خالص بماند.

هنگام رسیدن به نام های پیامبران در دعا، سلام و صلوات قلبی بفرستید.

اگر خسته شدید، ذکر «لاحول و لا قوه الا بالله» را آرام زمزمه کنید تا نیرو بگیرید.

پایان اعمال، پایان ذکر نیست؛ حال خوش ذکر را تا شب نگه دارید.

لب های خشکیده در حال ذکر، نزد خدا محبوب تر از سیرابی غافلان است.

بگذارید کلمات دعا از زبان به قلب و از قلب به جوارحتان جاری شود.