بازخوانی خاطرات تلخ و شیرین دوران اسارت آزادگان 1405

تلخ ترین خاطره، شنیدن خبر ارتحال امام بود. اردوگاه یکپارچه شیون شد و بعثی ها از ترس شورش، به وحشت افتاده بودند.

هیچ دردی بدتر از این نبود که آب را به رویمان می بستند و ما لب تشنه یاد لب های خشک عباس (ع) می کردیم.

کتک خوردن های دسته جمعی در «تونل مرگ» هنگام ورود به اردوگاه، خوش آمدگویی تلخ بعثی ها بود.

خاطره قطع شدن پای دوستم بدون بی حسی توسط پزشک عراقی، هنوز کابوس شب های من است.

تلخ بود وقتی نامه هایمان را پاره می کردند و می گفتند خانواده هایتان شما را فراموش کرده اند.

شکنجه روحی یعنی مجبورمان می کردند به مقدسات توهین کنیم، اما لب هایمان فقط ذکر یا حسین می گفت.

سرمای استخوان سوز تکریت و نداشتن پتو، شب هایی را ساخت که صبحش جنازه دوستانمان را تحویل گرفتیم.

دیدن نوجوانانی که زیر شلاق کابل خم نمی شدند، هم غرورآفرین بود و هم جگرسوز.

روزی که فهمیدیم قطعنامه پذیرفته شده، حس دوگانه ای داشتیم؛ خوشحال از پایان جنگ و غمگین از جام زهر.

تلخی اسارت آنجا بود که افسر عراقی جلوی چشمانمان غذای کم ما را روی زمین می ریخت.

شیرین ترین لحظات، وقتی بود که دور از چشم نگهبان ها، نماز جماعت می خواندیم و دعای توسل برگزار می کردیم.

تقسیم کردن یک تکه نان خشک بین پنج نفر، طعم برادری می داد که هیچ جای دیگر تجربه نکردم.

وقتی با خمیر نان، مهره های تسبیح درست می کردیم و با هسته خرما صنایع دستی می ساختیم، اوج خلاقیت بود.

خنده های یواشکی بعد از دست انداختن افسران بعثی، مرهمی بود بر زخم هایمان.

یادش بخیر کلاس های نهج البلاغه و آموزش زبان که با نوشتن روی خاک برگزار می شد.

شیرین بود وقتی یک رادیوی مخفی پیدا کردیم و صدای ایران را شنیدیم، انگار دنیا را به ما دادند.

جشن های مخفیانه ای که برای اعیاد شعبانیه می گرفتیم، با کمترین امکانات اما بیشترین صفا.

لحظه ای که صلیب سرخ اسامی ما را ثبت کرد و فهمیدیم زنده ماندنمان تضمین شده، نفس راحتی کشیدیم.

محبت های سید آزادگان، حاج آقا ابوترابی که مثل پدری دلسوز، تکیه گاه همه اردوگاه ها بود.

خبر بازگشت... آن لحظه که گفتند فردا می روید، شیرین ترین قند عالم در دلمان آب شد.

اسارت برای ما دانشگاه خودسازی بود. خدا را در سلول های انفرادی بهتر و نزدیک تر حس می کردیم.

شب های قدر در غربت اسارت، حال و هوای دیگری داشت. الغوث هایمان از ته دل بود.

هر شلاق که می خوردیم، می گفتیم فدای تن مجروح زینب (س) و آرام می شدیم.

قرآن های جیبی کوچکی که مخفی کرده بودیم، نور چشم و قوت قلبمان بود.

اسارت به ما یاد داد که آزادی واقعی، رهایی از هوای نفس است، نه رهایی از بند دیوارها.

زیارت عاشورا خواندن های یواشکی، سیم اتصال ما به کربلا بود که هرگز قطع نشد.

وقتی برای نماز شب بیدار می شدیم، سکوت اردوگاه پر از زمزمه فرشتگان می شد.

توکل بر خدا، تنها سلاحی بود که دشمن هیچ راهی برای مقابله با آن نداشت.

ما در اسارت تمرین کردیم که چگونه راضی باشیم به رضای خدا، حتی در سخت ترین شرایط.

روحیه معنوی آزادگان، زندانبانان عراقی را هم تحت تاثیر قرار می داد و گاهی مخفیانه گریه می کردند.

از نخ های پتو برای دوخت و دوز استفاده می کردیم و از سنگ های حیاط برای تراشیدن وسایل.

با کارتن های پودر لباسشویی و شیر خشک، دفترچه یادداشت درست می کردیم و خاطراتمان را می نوشتیم.

تئاترهای طنزی که اجرا می کردیم، هم روحیه بچه ها را بالا می برد و هم پیام های سیاسی داشت.

آموزش زبان های فرانسه، انگلیسی و آلمانی توسط اسرایی که بلد بودند به دیگران، نهضت سوادآموزی راه انداخته بود.

اختراع رادیوی گوشی با سیم مسی و دیودهای کهنه، شاهکار مهندسی بچه ها بود.

ساخت باغچه های کوچک با قاشق و کاشتن دانه های سبزی، نماد امید به زندگی بود.

مسابقات ورزشی که با توپ های پارچه ای برگزار می شد، شور و هیجان لیگ جهانی را داشت.

روزنامه دیواری هایی که روی تکه پارچه ها می نوشتیم و دست به دست می چرخید.

کلاس های تفسیر قرآن که با حفظ کردن آیات و انتقال سینه به سینه انجام می شد.

خلاقیت در پنهان کردن وسایل ممنوعه از بازرسی های ناگهانی، خودش یک هنر بود.

اسارت به ما آموخت که انسان چقدر توانمند است و چقدر می تواند ظرفیت وجودی اش را گسترش دهد.

یاد گرفتیم که دشمن فقط بر جسم مسلط می شود، اما روح مومن همیشه آزاد است.

وحدت و همدلی، رمز بقای ما بود. اگر پشت هم نبودیم، همه می شکستیم.

قدر نان خشک و آب گرم را کسانی می دانند که روزها گرسنگی و تشنگی کشیده اند.

زندگی در اسارت ثابت کرد که شادی و آرامش، یک امر درونی است و ربطی به امکانات بیرونی ندارد.

صبر، کلید تمام قفل هاست. این بزرگترین درسی بود که با گوشت و پوستمان لمس کردیم.

رهبری و ولایت پذیری در اردوگاه، ما را از تفرقه و انحراف نجات داد.

امید، آخرین چیزی است که می میرد. ما با امید زنده ماندیم و برگشتیم.

بخشش و گذشت نسبت به دوستان در شرایط سخت، تمرینی برای انسان بودن بود.

خاطرات اسارت نه برای غمگین شدن، بلکه برای عبرت گرفتن و قوی شدن است.