متن روضه و نوحه درباره آتش زدن خانه امام صادق (ع) 1405

روضه بخوانید... مدینه است، آتش است، در است... نه اشتباه نکنید، این بار پشت در زهرا (س) نیست، فرزند پیرش صادق (ع) است. اما تاریخ تکرار می‌شود.

ای وای از آن لحظه که شعله‌ها بالا رفت. امام صادق (ع) میان آتش ایستاد و فرمود: منم فرزند اعراق الثری... منم فرزند ابراهیم خلیل... آتش بر من سرد باش.

نامردها! حرمت موی سپیدش را نگه نداشتید؟ او پسر فاطمه است. چرا او را با سر و پای برهنه در کوچه می‌دوانید؟

امام به زمین خورد... نفسش برید... شاید زیر لب می‌گفت: مادر جان! آن روز در کوچه چه کشیدی؟ من مردمم و توان ندارم، تو با آن بار شیشه چه کردی؟

منصور ملعون! شمشیر کشیدی تا امام را بکشی؟ چه دیدی که لرزیدی؟ می‌گویند پیامبر را دید که با خشم نگاهش می‌کند.

(زمینه) دوباره مدینه، دوباره غم و درد / دوباره یه کوچه، یه نامردِ ولگرد / خونه ی امیدِ، دلا رو سوزوندن / دلِ مصطفی رو، تو آتیش نشوندن / واویلا واویلا...

(شور) آتیش زدن به خونه‌ت، ای وای ای وای / لرزه به دست و شونه‌ت، ای وای ای وای / تو کوچه ها کشوندت، ای وای ای وای / پیرمرد قبیله، بی حیا نانجیبه / دست بسته تو کوچه، چقدر این آقا غریبه.

(واحد) شیخ الائمه، رئیس مذهب / جونش رسیده، دیگه بر لب / یادِ غمایِ، عمه زینب / گریه میکنه برای کربلا / گریه میکنه برای خیمه ها.

(دودمه) خانه ی صادق آل الله شد در شعله‌ور / همچو زهرا مادرش / می‌دود دنبال مرکب با دو چشمان تر / همچو زهرا مادرش.

(سنگین) مدینه شهرِ غم و درده / مدینه با ما چه ها کرده / یه روزی هیزم، آوردن پشتِ درِ مولا / یه روزی آتیش، زدن بر خونه ی آقا.

مفضل بن عمر می‌گوید: دیدم منصور دوانیقی دستور داد خانه امام را آتش بزنند. شعله‌ها زبانه می‌کشید و امام با آرامش از میان آتش عبور کرد و فرمود: انا ابن اعراق الثری.

نقل شده است که وقتی ماموران منصور شبانه به خانه ریختند، امام مشغول نماز بود. اجازه ندادند نماز را تمام کند و ایشان را با سر برهنه بیرون کشیدند.

در روایت است که پس از خاموش شدن آتش، امام بر سوخته‌های در خانه نشست و های های گریه کرد. پرسیدند چرا گریه می‌کنید؟ فرمود: به یاد وحشت دختران و همسرم افتادم و یاد خیمه‌های سوخته جدم حسین (ع) زنده شد.

منصور بارها امام را احضار کرد و قصد قتل ایشان را داشت، اما هر بار با معجزه‌ای منصرف شد. اما زهر کینه‌اش کارگر افتاد.

شیخ صدوق نقل می‌کند: زهر چنان بر بدن مبارک اثر کرد که گوشت بدن آب شد و جز پوست و استخوان چیزی نماند.

آقاجان! خانه‌ات سوخت ولی خانواده‌ات سالم ماندند. کسی به دخترانت سیلی نزد. اما بمیرم برای زینب (س) که میان خیمه‌های سوخته، بچه‌ها را می‌شمرد.

آقای من! شما را پیاده دواندند، اما سرتان بر نیزه نرفت. بدنتان زیر سم اسب نماند... لا یوم کیومک یا اباعبدالله.

دل امام صادق (ع) از آتش در نسوخت، از یادآوری آن لحظه‌ای سوخت که گوشواره از گوش دختران می‌کشیدند.

اینجا مردها آتش را خاموش کردند، اما در کربلا آتش را با دامن بچه‌ها خاموش می‌کردند.

خدایا ببین، چه جوری شکستن / دلِ آقا رو، چجوری شکستن / بمیرم برات، که تنها شدی تو / شبیه علی، چه مولا شدی تو.

نفس تو سینه‌م، دیگه بالا نمیاد / چرا مهدیِ، زهرا نمیاد / بقیع تاریکه، دلم بی‌قراره / یه شمعم حتی، مزارش نداره.