روضه و یادکرد دردانه‌ی سه ساله، حضرت رقیه (س) 1405

چشم‌هایش تار می‌بیند، بس که سیلی خورده است. گوشواره‌اش را کشیدند، گوشش پاره شد... امان از غریبی.

شب است و خرابه تاریک. دخترک از خواب می‌پرد. عمه جان! بوی بابایم می‌آید. من بابا را می‌خواهم.

یزید (لعنت الله علیه) با شنیدن صدای گریه، دستور داد سر را برایش ببرند. گفتند بچه است، ساکت می‌شود. اما...

طبق را گذاشتند جلویش. پارچه را کنار زد. خدایا این سر کیست؟ چرا بدنش را نیاوردند؟

بابا، کی رگ‌های گردنت را بریده؟ بابا، کی محاسنت را خونی کرده؟ بابا، کی مرا در کودکی یتیم کرد؟

لب‌های کوچکش را گذاشت روی لب‌های ترک‌خورده پدر. آنقدر گفت بابا، تا صدایش قطع شد.

زینب (س) تکانش داد... رقیه جان؟ آرام شد. دخترم راحت شد. دیگر کتک نمی‌خورد.

غساله آمد بدن را بشوید، دست نگه داشت. گفت: خانم، این بچه چه مرضی داشته؟ تمام بدنش کبود است. زینب فرمود: مرض نیست، جای تازیانه است.

دردانه حسین (ع) در ویرانه دفن شد، تا سندی باشد بر جنایت یزید تا ابد.

آی مردم، هیچکس با دختر بچه یتیم اینطور رفتار نمی‌کند. موهایش سوخته بود، پاهایش پر از آبله بود.

کنج خرابه، شب یلدا شده / عمه بیا گم‌شده پیدا شده.

واویلا، واویلا، بابا حسین، بابا حسین.

من الذی ایتمنی یا ابی (چه کسی مرا یتیم کرد پدرجان) / نگاه بکن به صورت آبی‌ام.

با دستای کوچیکم، شونه کنم موهاتو / پاک می‌کنم با اشکم، خونِ رویِ لبهاتو.

بابا نپرس از معجر و موی من / بابا نپرس از رنگِ رو روی من.

ویران‌نشینم اما، دخترِ شاهم من / شبیه زهرا (س) مادر، پر از آهم من.

سرت رو روی دامن، می‌گیرم ای پدرجان / قصه پر غصه رو، میگم برات با چشمان.

عمه ببین بابام چه زیبا شده / مهمونِ این دخترِ تنها شده.

خداحافظ ای ویرانه، خداحافظ ای دنیا / میرم پیش بابایی، اون بالا بالاها.

لالایی ای دخترِ، شیرین زبونِ بابا / راحت بخواب عزیزم، در کنارِ شهدا.

بابایی، دلم برات یه ذره شده بود. چرا دیر اومدی؟

بابا، زجر منو زد... صورتم درد میکنه.

نگاه کن بابا، پاهام زخم شده، دیگه نمیتونم بدویم.

من فکر میکردم منو یادت رفته. بغلم کن بابا.

بابا جون، دیگه تنهام نذار، منو با خودت ببر.

عمه زینب، بابام اومده، ولی چرا حرف نمیزنه؟

چرا سرش خاکیه؟ مگه از تنور اومده؟

بمیرم برات بابا، چقدر زخم داری.

من دیگه گوشواره نمیخوام، فقط تو رو میخوام.

بابا منو ببر پیش علی اصغر، دلم براش تنگ شده.

وقتی سر را دید، نگفت تشنمه، نگفت گرسنمه، نگفت دردم میاد... فقط گفت: بابا، کی سرت را بریده؟ و جان داد.