دلنوشته غمگین خطاب به امام زمان در سوگ پدر 1405

آقای تنهای من، امروز چقدر جای خالی پدرت را در سامرا حس می‌کنی. کاش می‌توانستم گوشه‌ای از تنهایی‌ات را پر کنم.

مولای غریبم، امروز تمام دنیا پدر دارند، اما تو... بمیرم برای دلت که در کودکی یتیم شد.

سلام بر تو ای تنهاترین سردار. پدرت رفت و تو ماندی با یک دنیا مأموریت و یک آسمان تنهایی.

امروز سامرا خلوت است، اما دل تو شلوغ از درد. قربان تنهایی‌ات شوم یا صاحب الزمان.

می‌دانم امروز هیچ‌کس مثل تو گریه نمی‌کند. اشک‌هایت دانه‌های مروارید است بر دامن خاک سامرا.

آقا جان، ما همه تنهاییم، اما تنهاییِ تو جنسش فرق دارد. تنهاییِ تو، تنهاییِ یک امام است در میانِ نامردمان.

امروز سرت را روی کدام شانه می‌گذاری؟ شانه‌هایت زیر بارِ امامت می‌لرزد یا از هق‌هقِ گریه؟

تنهایی یعنی تو، که هزار و صد سال است روضه پدر می‌خوانی و هنوز منتظری...

کاش می‌شد در آن لحظه که پدرت آب خواست، من بودم و جام آبی به دستش می‌دادم تا تو غصه نخوری.

فدایِ تنهایی‌ات که حتی یک نفر را نداشتی تا جنازه پدرت را با او برداری، جز ملائکه.

غربت یعنی ۵ ساله باشی و در محاصره دشمن، بر پیکر پدر نماز بخوانی.

سامرا شهر غربت است، و تو وارثِ تمامِ این غربت‌هایی.

بوی غربت می‌دهد کوچه پس کوچه‌های سامرا امروز. مولای من، غریب‌گیر آوردنت؟

پدرت غریبانه زیست و غریبانه رفت. و تو... غریبانه ماندی.

آقا جان، غربتِ تو از همان روز ۸ ربیع شروع شد. روزی که رفتی و دیگر دیده نشدی.

دلم می‌گیرد وقتی فکر می‌کنم امروز زائرانت کم‌اند، اما دشمنانت بسیار.

غربتِ واقعی آنجاست که صاحبِ خانه باشی، اما حق ورود به خانه‌ات را نداشته باشی.

ای غریبِ مدینه و سامرا، تسلیت. امروز کدام بیابان میزبان اشک‌های توست؟

شالِ عزایت نشانِ غربتِ شیعه است. ما بی تو در این دنیا غریبیم آقا.

تمامِ دیوارهای سامرا شهادت می‌دهند که تو غریب‌ترین امامِ تاریخی.

گریه کن آقا، گریه کن. اشک بر شهید، مرهم است. من هم با تو گریه می‌کنم.

امروز چشمانت کاسه خون است. اجازه بده من هم قطره‌ای باشم در دریای غم تو.

صدای هق‌هقِ کودکانه‌ات در تاریخ مانده است. دلم می‌لرزد از شنیدنش.

اشک‌هایت آتش می‌زند به جانِ عالم. مولا جان، کمی آرام‌تر گریه کن.

نذار اشک‌هایت روی زمین بریزد، حیف است. این‌ها قیمت دارد پیش خدا.

گریهِ تو، گریهِ معمولی نیست؛ گریهِ یتیمیِ یک امت است.

دوست دارم بیایم سامرا، پا به پایت گریه کنم تا سبک شوی.

امروز فرشتگان اشک‌هایت را پاک می‌کنند، اما دلت آرام نمی‌گیرد.

گریه امانم را بریده وقتی به یادِ لحظه وداعِ تو با پدرت می‌افتم.

ببار ای باران، که امام زمانم امروز بارانی است.

آقا جان، می‌شود امروز فقط یک لحظه نگاهم کنی؟ فقط می‌خواهم بگویم تسلیت.

حرفی ندارم، فقط آمدم بگویم: کنارت هستم، هرچند دور، هرچند گنهکار.

می‌دانم سرت شلوغ است به عزا، اما گوشه چشمی به این گدای روسیاه کن.

دلم برایت تنگ شده، مخصوصاً امروز که دلت گرفته است.

آقای مهربانم، کاش می‌توانستم سرت را روی سینه‌ام بگیرم و بگویم: غصه نخور، ما هستیم.

می‌شنوی صدایم را؟ دارم برایت یاسین می‌خوانم، هدیه به روح پدرت.

مولا جان، امروز لباس گرم بپوش، هوای سامرا سرد است، هوای دلت سردتر.

فقط خدا می‌داند امروز چه می‌کشی. من فقط می‌توانم بگویم: فدایت شوم.

نجوا می‌کنم با باد، شاید سلام و تسلیتم را به تو برساند.

درد و دل‌هایم بماند برای بعد. امروز فقط گوش می‌کنم به صدای گریه‌ات.

پدرت رفت و پرچم را به تو سپرد. منتظریم تا بیایی و پرچم را بلند کنی.

شهادت پدرت، آغازِ انتظارِ ماست. انتظاری ۱۲۰۰ ساله.

آقا جان، کی می‌آیی تا انتقامِ خونِ پدرت و غربتِ سامرا را بگیری؟

چشمانمان سفید شد به جاده، شاید امروز که عزاداری، بیایی.

این جمعه هم گذشت و نیامدی (اگر جمعه باشد) / پدر رفت و تو در پرده غیب ماندی.

منتظریم تا بیایی و حرمِ پدرت را مثلِ حرمِ دلت بسازی.

انتظار سخت است، اما سخت‌تر از آن، دیدنِ اشک‌های توست در عزای پدر.

بیا که سامرا و بقیع و کربلا، همه منتظرِ قدم‌های تواند.

امیدِ قلبِ شیعه، تسلیت. زودتر بیا که جهان بی‌تو جهنم است.

اللهم عجل لولیک الفرج، که این تنها مرهمِ دلِ زخمیِ توست.