شعر سوزناک برای ارتحال امام خمینی و نیمه خرداد 1405

گلی گم کرده‌ام می‌جویم او را / به هر گل می‌رسم می‌بویم او را / گل من یک نشانی در بدن داشت / یکی پیراهن کهنه به تن داشت (یاد امام).

امروز دل اهل ولایت خون است / از داغ فراق، دیده هامان جیحون است / خورشید جماران به غروبش پیوست / این ماتم عظمی به جهان افزون است.

ای خمینی ای مسیحای زمان / ای تسلای دل پیر و جوان / رفتی و داغ تو بر دل ماندست / ای پدر، بر ما یتیمان هم بمان.

خبر آمد که آن پیر جماران / سفر کرده سوی جمع یاران / بزن بر سر که در سوگش نشیند / زمین و آسمان و چشم باران.

نیمه خرداد و دلم بی قرار / رفت ز کف آن گوهر شاهوار / روح خدا رفت سوی خدا / ماند بر این سینه غم یادگار.

گفتم که فراق تو نبینم، دیدم / آمد آن روز که بی تو بنشینم، دیدم.

ای سفر کرده که صد قافله دل همره توست / هر کجا هست خدایا به سلامت دارش.

باورم نیست که آن کوه صلابت رفته / باورم نیست که آن روح عدالت رفته.

جای خالی تو در حسینیه جماران / می‌زند آتش به جان خیل یاران.

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم / چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم (اشاره به شعر خود امام).

ای اهل حرم میر و علمدار نیامد / آن رهبر محبوب و وفادار نیامد.

واویلا واویلا، روح‌الله سفر کرد / عالم را ز داغش، خونین جگر کرد.

نیمه خرداد است و جهان تیره و تار است / چشم همه یاران ز غمت ابر بهار است.

بزن بر سینه ای شیعه که بابایت سفر کرده / امام مهربان ما ز دنیا رخت بربسته.

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته / که باران غم بر دل ما نشسته.

روح تو در کالبد این خاک دمید / ای که نامت لرزه بر کاخ ستمگر فکند.

پرواز تو پرواز کبوترها بود / معراج تو از خاک به آن بالا بود.

تو رفتی و ما مانده‌ایم در قفس خاک / دعا کن که ما هم شویم لایق افلاک.

ای پیر خرابات، چه خوش راندی سخن / رفتی و رها کردی تو این دشت و دمن.

عرفان تو آمیخته با حماسه بود / رفتی و جهان غرق در این غصه بود.

رفتی و رفتن تو آتش زد بر دل ما.

نیمه خرداد، سالروز غروب خورشید انقلاب.

داغ تو سنگین است ای پیر جماران.

ای روح خدا، خداحافظ.

جهان بدون تو چه سرد است امام.