متن انتقادی و اجتماعی درباره فقر و شکاف طبقاتی (روز عدالت اجتماعی) 1404

عدالت اجتماعی یعنی شرمندگی پدری با دستان خالی، لکه ننگی باشد بر پیشانی جامعه، نه بر چهره خسته او.

فاصله طبقاتی دیگر شکاف نیست، دره‌ای است که انسانیت در آن سقوط کرده است. کاخ‌نشینی و کوخ‌نشینی در شأن جامعه اسلامی نیست.

وقتی کودکی در زباله به دنبال نان می‌گردد و دیگری در ناز و نعمت غذا را دور می‌ریزد، سخن گفتن از عدالت دشوار است.

فقر همسایه دیوار به دیوار ثروت‌های انباشته است. این تضاد، فریاد بلند بی‌عدالتی است که گوش فلک را کر کرده.

عدالت تنها در دادگاه‌ها نیست؛ عدالت در سفره‌های مردم است. سفره خالی، حکم محکومیت جامعه‌ای است که خوابش برده.

شعار دادن آسان است، اما پر کردن سفره یتیم و بیکار، مرد عمل می‌خواهد. عدالت با بخشنامه اجرا نمی‌شود.

در روز جهانی عدالت اجتماعی، باید از خود بپرسیم: سهم مستضعفین از این همه منابع کجاست؟

سکوت در برابر فقر، همدستی با بی‌عدالتی است. جامعه‌ای که در آن فقیر، فقیرتر و غنی، غنی‌تر شود، بیمار است.

امام علی (ع) فرمود: هیچ کاخی بنا نشد مگر آنکه کوخی در کنارش ویران گشت. این معیار حقیقی عدالت است.

شرم بر دنیایی که دارو برای ثروتمند در دسترس است و برای فقیر، آرزوی محال. این تبعیض، قتل خاموش است.

دلم می‌گیرد وقتی می‌بینم سقف آرزوی یکی، کف زندگی دیگری است. عدالت کجای این قصه خوابیده؟

عدالت یعنی فرصت برابر برای پرواز، نه اینکه یکی با جت شخصی بپرد و دیگری بال‌هایش را چیده باشند.

کاش روزی بیاید که فقر فقط در موزه‌ها باشد، نه در کوچه و خیابان‌های شهر ما.

زمستان برای یکی فصل اسکی و تفریح است، برای دیگری فصل لرزیدن و ترس از سرما. این عدالت نیست.

می‌گویند خدا روزی‌رسان است، بله؛ اما عده‌ای مسیر روزی دیگران را سد کرده‌اند. عدالت یعنی شکستن این سدها.

صدای عدالت باید از حلقوم کسانی بیرون بیاید که درد نان دارند، نه آنان که دردشان رنگ ماشینشان است.

در شهری که بانک‌هایش بلندتر از مدارسش باشد، عدالت اجتماعی گم شده است.

بیایید امروز به جای تبریک، تعهد بدهیم؛ تعهد به اینکه چشم بر درد همسایه نبندیم.

عدالت اجتماعی یعنی هیچ کودکی به خاطر فقر از تحصیل باز نماند. این ابتدایی‌ترین حق است.

آرزو دارم روزی بیاید که «نداری» عیب نباشد و «دارایی» فضیلت شمرده نشود. معیار، انسانیت باشد.

وجدان‌های خواب‌زده را با هیچ زنگ ساعتی نمی‌توان بیدار کرد، مگر با سیلی حقیقتِ فقر.

آیا حاضریم یک روز، فقط یک روز جایمان را با حاشیه‌نشینان شهر عوض کنیم؟

خط فقر، خطی فرضی نیست؛ طنابی است که گلوی بسیاری را می‌فشارد.

مسئولیت اجتماعی یعنی من در برابر فقر هم‌وطنم مسئولم. بی‌تفاوتی، گناهی نابخشودنی است.

عدالت توزیع فقر نیست، توزیع عادلانه فرصت‌ها و ثروت است.

عدالت، واژه‌ای است که اگر از کتاب‌ها به خیابان نیاید، جوهری بیش نیست.

فقر، زخمی است که اگر درمان نشود، عفونتش تمام پیکر جامعه را می‌گیرد.

ترازوی عدالت اگر کج باشد، هیچ معماری نمی‌تواند دیوار جامعه را راست بالا ببرد.

نان، واژه‌ای سه حرفی است، اما برای به دست آوردنش گاهی جان باید داد.

برابری، رویای شیرین شب‌های تلخ گرسنگی است.

فقر، دشمن عدالت است.

سکوت در برابر ظلم، خیانت است.

کاخ‌ها بر دوش کوخ‌ها بنا شده‌اند.

عدالت، نان سفره‌هاست.

فاصله طبقاتی، درد مشترک.

حق گرفتنی است.

عدالت برای همه، نه برای خواص.

مبارزه با فقر، جهاد است.

تبعیض، آفت جامعه.

عدالت، روح زندگی جمعی.