ایام فاطمیه اول که بر اساس روایت شهادت حضرت زهرا (س) در سیزدهم جمادیالاول (۷۵ روز پس از رحلت پیامبر) برگزار میشود، آغاز فصل حزن و اندوه شیعیان است. در این روزها، عاشقان اهل بیت (ع) با سیاهپوش کردن شهرها و برگزاری مجالس عزا، یاد و خاطره مظلومیت دخت نبی مکرم اسلام را گرامی میدارند و بر مصائب ایشان میگریند.
فاطمیه تنها یک عزاداری نیست، بلکه یک مانور عقیدتی در دفاع از ولایت است. حضرت زهرا (س) اولین شهید راه امامت بودند که با نثار جان خود، خط نفاق را رسوا و حقانیت امیرالمؤمنین (ع) را تثبیت کردند. بزرگداشت این ایام، تجدید عهد با آرمانهای فاطمی و اعلام بیزاری از دشمنان اهل بیت است.
در تاریخ شهادت حضرت زهرا (س) دو روایت مشهور وجود دارد. روایت اول، ۷۵ روز پس از رحلت پیامبر (ص) که مصادف با ۱۳ جمادیالاول است (فاطمیه اول) و روایت دوم، ۹۵ روز پس از رحلت که مصادف با ۳ جمادیالثانی است (فاطمیه دوم). شیعیان برای تعظیم شعائر، هر دو دهه را به سوگواری میپردازند.
هرچند فاطمیه دوم در تقویم رسمی تعطیل است و شور بیشتری دارد، اما مراجع و بزرگان دین همواره بر اقامه عزا در فاطمیه اول نیز تاکید داشتهاند. حفظ حرمت این ایام و برگزاری روضههای خانگی و هیئات، نشاندهنده عمق ارادت محبان به ساحت مقدس حضرت صدیقه طاهره (س) است.
آغاز فاطمیه، یادآور روزهای سخت تنهایی و غربت مولا علی (ع) است. روزهایی که سلام او را پاسخ نمیگفتند و او در سکوت، شاهد پرپر شدن ریحانه رسول خدا بود. گریه بر فاطمه (س)، گریه بر مظلومیت علی (ع) و اسلام ناب محمدی است.
