جنگ بدر اولین نبرد تمامعیار مسلمانان بود و شهدای آن، نخستین کسانی بودند که در یک جهاد رسمی جان خود را تقدیم اسلام کردند. تعداد این شهدا ۱۴ نفر بود (۶ نفر از مهاجرین و ۸ نفر از انصار). مقام «بدریون» در تاریخ اسلام چنان والاست که حتی در زمان خلفا و در تقسیم بیتالمال یا مناصب اجتماعی، حضور در جنگ بدر یک امتیاز ویژه و نشانه فضل و برتری محسوب میشد.
عبیده بن حارث، پسر عموی پیامبر و مسنترین رزمنده سپاه اسلام در بدر بود (حدود ۷۰ سال). او در نبرد تنبهتن ابتدایی با شجاعت جنگید و پایش قطع شد و پس از پایان جنگ در راه بازگشت به شهادت رسید. پیامبر سر او را بر زانوی خود گذاشتند و او را شهید خواندند. او نماد حضور همه نسلها در دفاع از اسلام است.
عمیر نوجوانی ۱۶ ساله بود که چون سنش کم بود، از ترس اینکه پیامبر اجازه جنگ ندهد، خود را پنهان میکرد. وقتی پیامبر او را دید و ابتدا اجازه نداد، گریه کرد تا اینکه پیامبر اجازه دادند. او کوچکترین شهید بدر است که نشان میدهد عشق به خدا سن و سال نمیشناسد.
در روایات معتبر شیعه و سنی از پیامبر اکرم (ص) نقل شده است که خداوند به اهل بدر نظر رحمت افکنده و بهشت را بر آنان واجب کرده است. این بشارت عظیم نشاندهنده خلوص نیت و اهمیت حیاتی کار آنان در آن مقطع حساس تاریخی است که موجودیت اسلام در خطر بود.
پیامبر اکرم (ص) دستور دادند شهدای بدر را در همان میدان نبرد به خاک بسپارند و خود بر آنان نماز خواندند و برایشان دعا کردند. ایشان همواره با نیکی از آنان یاد میکردند و به بازماندگانشان محبت ویژه داشتند. زیارتگاه شهدای بدر در عربستان، یادگاری از آن حماسه بزرگ است.
