متن نوحه های قدیمی و سنتی شهادت امام علی (ع) 1404

خداحافظ ای کوفه و مسجد و منبر، خداحافظ ای نخل ها و چاه و بستر، دگر رفتنی گشته ام سوی داور، علی می رود پیش زهرای اطهر.

شده غرقه خون روی ماه عدالت، شکسته سرِ کانِ جود و کرامت، علی (ع) کشته شد در ره دین و طاعت، به محراب خون کرده برپا قیامت.

شبِ آخرِ عمر مولا رسیده، ز چشمانِ زینب سرشکش چکیده، حسن (ع) جامه صبر و طاقت دریده، حسین (ع) رنگ از روی ماهش پریده.

علی (ع) میرود تا بیاساید از غم، از این مردمانِ دو رنگ و پر از سم، شده کوفه ماتمکده غرقِ ماتم، سیه پوش گردیده از غم دو عالم.

الهی علی (ع) را چه جرم و گناهی، که شد کشته در کنجِ محراب و راهی، به جز عدل و داد و به جز دادخواهی، نبوده مرامش به هر جایگاهی.

یتیمان کوفه همه بی قرارند، برای پدر اشکِ حسرت ببارند، دگر نان و خرما شبانه ندارند، سرِ غم به دیوارِ ویرانه دارند.

علی (ع) جان مرو که یتیمان غریبند، اسیرِ غم و غصه های عجیبند، ز مهر و محبت دگر بی نصیبند، به دردِ یتیمی دچار و طبیبند.

به فرقِ علی (ع) ضربتِ کینه خوردند، دلِ کودکان را به ماتم سپردند، همه آبروی عدالت را بردند، گلِ باغِ حیدر را پژمرده کردند.

نوایِ فزت و رب الکعبه شنیده، ز نایِ علی (ع) که ز دنیا بریده، به وصلِ خدا و پیمبر رسیده، خوشا آن شهیدی که اینگونه دیده.

زمین و زمان در عزای علی (ع) زار، فلک کرده بر تن لباسِ شبِ تار، ملائک همه صف به صف با دلی زار، عزادارِ شیرِ خدا حیدرِ کرار.

ای اهل کوفه علی (ع) راحت شد از جفایتان، خونِ دلش روان شد از ظلم و از خطایتان.

دیگر نمی آید صدای ناله های او، در چاه و نخلستان ز جور و از جفایتان.

فرقِ عدالت را شکستید ای ستمگران، اف بر شما و بر وفای بی وفایتان.

امشب یتیمان را دگر بابای خوب نیست، نان و رطب دیگر نمی آید برایتان.

حیدر (ع) سوی زهرا (س) رود با فرقِ غرق خون، شکایت برد از کینه های ناروایتان.

محراب کوفه شد گواهِ غربتِ علی (ع)، شاهد به مظلومیت و درد و بلایتان.

شیرِ خدا افتاده در بستر به حالِ زار، گرید زمین و آسمان بر این عزایتان.

ای وای از آن دمی که زینب (س) بیندش به خون، آتش زند بر جانِ عالم ناله هایتان.

رکنِ هدایت منهدم شد در عزای او، ویران شود کاخِ ستم با این بنایتان.

مولا علی (ع) رفت و عدالت هم یتیم شد، لعنت بر ابن ملجم و بر مقتدایتان.

میرسد از کوفه ندایِ غم، کشته شده شیرِ خدا حیدر (ع). عالم امکان شده غرقِ خون، در غمِ مولا شده دیده تر. یا علی مولا علی جان مدد (2).

مسجد کوفه شده کربلا، فرقِ علی (ع) گشته ز کین دو تا. زینب کبری (س) شده نوحه گر، وای از این ماتم و این بلا. یا علی مولا علی جان مدد (2).

قاتلِ مولا چه ستمگر است، خصمِ خدا و خصمِ حیدر است. ضربه زده بر سرِ مرتضی، خاکِ عزا بر سرِ خواهر است. یا علی مولا علی جان مدد (2).

ماه خدا ماهِ عزا شده، قتلگهِ شیرِ خدا شده. روزه ی خود را که گشوده او، با خونِ سر حاجت روا شده. یا علی مولا علی جان مدد (2).

شالِ عزا بر گردنِ حسن (ع)، گریه کند بر پدرش حسین (ع). کلثوم و زینب (س) همه در فغان، ناله زدند با دلِ شور و شین. یا علی مولا علی جان مدد (2).

رفت از این دارِ جهان علی (ع)، راحتِ جانِ همگان علی (ع). مظهرِ عدل و کرم و سخا، سرور و سالارِ زمان علی (ع). یا علی مولا علی جان مدد (2).

کوفه دگر رنگِ وفا ندید، بعدِ علی (ع) روزِ خوشی ندید. ظلم و ستم پر شده در جهان، قامتِ عدل و داد شد خمید. یا علی مولا علی جان مدد (2).

ای شهِ مظلوم و غریبِ ما، شافعِ روزِ پر نهیبِ ما. دستِ ما گیر در صفِ محشر، ای که تویی یار و حبیبِ ما. یا علی مولا علی جان مدد (2).

خونِ علی (ع) آبِ حیاتِ دین، گشته روان بر رویِ خاک و زمین. زنده نگه داشته ولایت را، راهِ علی (ع) راهِ یقین و دین. یا علی مولا علی جان مدد (2).

ما همه سربازِ ولایتیم، پیروِ آن راه و هدایتیم. در غمِ مولا به سر و سینه، طالبِ آن فیض و عنایتیم. یا علی مولا علی جان مدد (2).

فرق شیر خدا، حیدر کرار شکست، واویلا واویلا. ستون دین خدا، احمد مختار شکست، واویلا واویلا.

مسجد کوفه نگر، غرقِ به خون شد محراب، یا زهرا یا زهرا. علی (ع) افتاده ز پا، با دلی زار و بی تاب، یا زهرا یا زهرا.

امشب از غمِ بابا، زینب (س) کند بی تابی، یا مولا یا مولا. حسن و حسین (ع) دارند، حالِ خراب و نابی، یا مولا یا مولا.

قدسیان در آسمان، نوحه گری آغازند، واویلا واویلا. درِ فردوسِ برین، پیشِ علی (ع) بازند، واویلا واویلا.

کشته شد شیر خدا، مظهرِ عدل و ایمان، یا حیدر یا حیدر. شد یتیم و بی پدر، جمله یِ خیلِ یتیمان، یا حیدر یا حیدر.

ای ساقی کوثر علی (ع)، ای فاتح خیبر علی (ع). مظلومِ دو عالم تویی، ای جانِ پیمبر علی (ع). مولا یا علی جان (2).

در بسترِ خون خفته ای، با فرقِ دو تا گشته ای. اسرارِ دلِ خسته را، با چاهِ بلا گفته ای. مولا یا علی جان (2).

امشب شبِ آخر شده، دیدارِ تو با زهرای اطهر (س) شده. راحت شدی از کوفیان، پایانِ غمِ حیدر (ع) شده. مولا یا علی جان (2).

طبیبِ دلها آمده، اما ناامید آمده. گوید که دوایِ علی (ع)، وصلِ به شهید آمده. مولا یا علی جان (2).

ای کهفِ حصینِ همه، امیدِ دلِ فاطمه (س). ما را تو شفاعت نما، در روزِ جزا و واهمه. مولا یا علی جان (2).

با رویِ خونین می روی، سویِ رسولِ الله (ص) می روی. با پهلویِ بشکسته ای، دیدارِ گلِ الله می روی. مولا یا علی جان (2).

ما ریزه خورِ خوانِ تو، مستیم ز احسانِ تو. در ماتمِ تو سوختیم، جانِ همه قربانِ تو. مولا یا علی جان (2).

ای شاهِ نجف السلام، ای میرِ شرف السلام. بر زخمِ سرِ اطهرت، از سویِ طرف السلام. مولا یا علی جان (2).

عالم همه دیوانه ات، مستِ میِ پیمانه ات. پروانه صفت سوختیم، در گوشه یِ کاشانه ات. مولا یا علی جان (2).

بر ما نظری کن ز مهر، ای ماه و مهِ نه سپهر. حبِ تو بود دینِ ما، ای صاحبِ جود و سپهر. مولا یا علی جان (2).