دو ماسک نمادین تئاتر که یکی می خندد و دیگری می گرید، ریشه در یونان باستان دارند. این دو صورتک نماد دو ژانر اصلی نمایش یعنی کمدی و تراژدی هستند. در روز جهانی تئاتر، استفاده از تصویر این ماسک ها یادآور این حقیقت است که زندگی ترکیبی از غم ها و شادی هاست و هنر تئاتر وظیفه دارد هر دو وجه هستی را به نمایش بگذارد.
در تئاتر باستان، بازیگران از ماسک استفاده می کردند تا صدایشان بهتر به گوش تماشاگران برسد و شخصیت ها از فاصله دور قابل تشخیص باشند. اما امروز، ماسک مفهومی عمیق تر یافته است. ماسک در تئاتر مدرن نماد «پرسونا» یا شخصیتی است که ما در موقعیت های مختلف اجتماعی به خود می گیریم. روز تئاتر فرصتی است برای تفکر در باب اینکه چقدر خود واقعی مان هستیم.
تراژدی به ما درس بزرگی روح، سرنوشت و کاتارسیس (تزکیه نفس) می دهد، در حالی که کمدی با نقد طنزآمیز، اشتباهات و رذایل اخلاقی را اصلاح می کند. عکس پروفایل با این دو صورتک، نشان دهنده درک عمیق فرد از کارکرد اجتماعی و اخلاقی هنر است. تئاتر کامل، تئاتری است که هم بگریاند و هم بخنداند و هم به تفکر وادارد.
استفاده از عکس ماسک های تئاتر در پروفایل شبکه های اجتماعی در روز 27 مارس، نوعی اعلام هویت هنری است. این تصاویر با کنتراست احساسی که دارند (غم و شادی کنار هم)، توجه مخاطب را جلب می کنند و پیامی هنرمندانه و فرهیخته را منتقل می نمایند. کپشن های مربوط به این عکس ها معمولاً کوتاه اما پرمغز هستند.
شکسپیر می گوید تئاتر آینه ای در برابر طبیعت است. ماسک های تئاتر نیز همین آینه هستند. آن ها به ما می گویند که هیچ حسی مطلق نیست و انسان مجموعه ای از تضادهاست. در فرهنگ ایرانی نیز، غم و شادی همسایه دیوار به دیوار یکدیگرند و این قرابت فرهنگی باعث می شود نمادهای تئاتر برای مخاطب ایرانی بسیار ملموس باشد.
