یادبود بزرگان تئاتر ایران حمید سمندریان و اکبر رادی در روز جهانی تئاتر 1405

روز جهانی تئاتر فرصتی است برای ادای احترام به پدر تئاتر مدرن ایران، استاد حمید سمندریان.

استاد سمندریان، نامی که اعتبار تئاتر این سرزمین است. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

او که صحنه را خانه خود می دانست و شاگردانی تربیت کرد که امروز ستون های هنر ایرانند.

حمید سمندریان: این صحنه خانه ماست؛ جمله ای که در گوش جان تمام تئاتری ها زنگ می زند.

بزرگداشت مردی که دایره گچی قفقازی را چنان ترسیم کرد که مرزهای تئاتر ایران را جابجا نمود.

سمندریان تنها یک کارگردان نبود، او یک جریان ساز و یک معلم اخلاق بود. روحش شاد.

صحنه های تئاتر ایران هنوز دلتنگ قدم های استوار و صدای رسای حمید سمندریان است.

در روز جهانی تئاتر، شمعی روشن می کنیم به یاد خورشیدی که در تئاتر ایران غروب کرد اما نورش باقیست.

میراث سمندریان، عشق به نظم، دیسیپلین و حرمت نهادن به صحنه است.

تا تئاتر هست، نام سمندریان بر تارک آن می درخشد. روز تئاتر بر شاگردان مکتبش مبارک.

یاد استاد اکبر رادی، چخوف ایران و نمایشنامه نویس دردآشنای مردم، در روز جهانی تئاتر گرامی باد.

رادی با قلمش، هویت و رنج انسان ایرانی را بر صحنه جاودانه کرد.

نمایشنامه های اکبر رادی، کلاس درسی است برای شناخت جامعه شناسی و روانشناسی مردم ایران.

لبخند باشکوه آقای گیل، ملودی شهر بارانی و تانگوی تخم مرغ داغ؛ شاهکارهایی که هرگز کهنه نمی شوند.

اکبر رادی به ما آموخت که دیالوگ نویسی یعنی خلق زندگی، نه فقط چیدن کلمات.

در روز جهانی تئاتر، سر تعظیم فرود می آوریم در برابر قلم استوار استاد رادی.

او مهندس روح کلمات بود و نمایشنامه نویسی ایران مدیون ساختار محکم آثار اوست.

رادی رفت، اما «پایین، گذر سقاخانه» و شخصیت های زنده آثارش هنوز با ما زندگی می کنند.

بزرگداشت مردی که نقد اجتماعی را با لطافت هنری درآمیخت.

تئاتر ملی ایران بدون نام اکبر رادی، فصلی ناتمام است.

بزرگان تئاتر چراغ راهند؛ بدون شناخت آنها، قدم گذاشتن در این مسیر تاریک ممکن نیست.

سمندریان و رادی، دو بال پرواز تئاتر ایران بودند؛ یکی در اجرا و دیگری در متن.

روز تئاتر روزی است که باید عهد ببندیم میراث داران شایسته ای برای این بزرگان باشیم.

آنها رفتند تا تئاتر بماند؛ وظیفه ما زنده نگه داشتن چراغی است که آنها برافروختند.

درس بزرگ این اساتید، تعهد به حقیقت و مردم بود، نه شهرت و ثروت.

به احترامشان قیام می کنیم؛ نه برای یک دقیقه سکوت، بلکه برای یک عمر تلاش.

نسل امروز تئاتر، وامدار رنج ها و مرارت های نسل طلایی سمندریان و رادی است.

تاریخ تئاتر ایران با نام این بزرگان گره خورده و جدا شدنی نیست.

الگو گرفتن از اخلاق حرفه ای این اساتید، نیاز امروز فضای هنری ماست.

روحشان شاد که عمر خود را وقف ارتقای فرهنگ و هنر این مرز و بوم کردند.

چه حیف که صحنه امروز از حضور فیزیکی شان محروم است، اما اندیشه شان جاریست.

کاش می شد دوباره کلاسی با حضور استاد سمندریان تجربه کرد.

حسرت دیدن یک اجرای دیگر از متون رادی بر دل تئاتر ایران مانده است.

قدردانی واقعی از آنها، اجرای صحیح و متعهدانه آثارشان است.

نامشان را نه بر سنگ مزار، که بر لوح دل هایمان حک کرده ایم.

جای خالی شان با هیچ چیز پر نمی شود، اما آثارشان تسلای خاطر است.

ای کاش قدر بزرگان را تا زمانی که هستند بیشتر بدانیم.

روز تئاتر بر روح بلند پروازشان مبارک باد.

یادشان تا ابد در رگ های تئاتر ایران جریان دارد.

گلباران می کنیم یاد و خاطره معماران تئاتر نوین ایران را.

صحنه سیاه پوش نبودنتان است، اما نور آثارتان تاریکی را می شکافد.

شما نمرده اید، چرا که هنر هرگز نمی میرد.

خاک سرد است، اما یاد شما گرمابخش محافل هنری است.

در ضیافت آسمانی هنرمندان، جایگاهتان رفیع باد.

صدای شما در آکوستیک سالن های شهر هنوز می پیچد.

قلم ها به احترامتان می ایستند و صحنه ها تعظیم می کنند.

ستاره های بی غروب هنر ایران، روزتان در آسمان ها مبارک.

شما ریشه های درخت تنومند تئاتر هستید؛ ریشه ها هرگز دیده نمی شوند اما حیات می بخشند.

از شمار دو چشم یک تن کم، وز شمار خرد هزاران بیش.

بدرود ای استوانه های هنر، سلام بر میراث جاودانه تان.