شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان، دومین شب از لیالی پرفیض قدر است. اهمیت این شب از دو جهت است: اول اینکه احتمال شب قدر بودن آن نسبت به شب نوزدهم بسیار بیشتر است و روایات فراوانی بر احیای این شب تاکید دارند. دوم اینکه این شب مصادف با شب شهادت مولای متقیان امیرالمومنین علی (ع) است که فضای معنوی شب را با حزن و اندوه عمیقی در می آمیزد. مومنان در این شب با یک چشم به تقدیر خود می نگرند و با چشم دیگر بر مظلومیت علی (ع) اشک می ریزند.
اگرچه اعمال مشترک شب های قدر (غسل، نماز، قرآن به سر) در این شب نیز انجام می شود، اما تاکید ویژه ای بر لعن قاتلان امیرالمومنین و توسل به آن حضرت وجود دارد. در این شب، تقدیرات که در شب نوزدهم رقم خورده بود، محکم و ثبت می شود. به همین دلیل علما و بزرگان دین سفارش کرده اند که در این شب با جدیت بیشتری به عبادت و استغفار پرداخته شود و غفلت در این شب جایز نیست.
یکی از اعمالی که در هر سه شب قدر مشترک است و در شب بیست و یکم نیز جایگاه ویژه ای دارد، زیارت امام حسین (ع) است. طبق روایات، در شب قدر منادی از آسمان هفتم ندا می دهد که خداوند هر کسی را که به زیارت قبر حسین (ع) آمده آمرزید. کسانی که امکان حضور در کربلا را ندارند، می توانند با خواندن زیارتنامه از راه دور یا رفتن به پشت بام و سلام دادن به حضرت، از این ثواب عظیم بهره مند شوند.
احیا گرفتن در شب بیست و یکم تنها به معنای بیدار ماندن جسم نیست، بلکه هدف اصلی بیدار شدن دل از خواب غفلت است. تقارن این شب با شهادت امام علی (ع) تلنگری است تا با تفکر در سیره علوی و عدالت آن حضرت، مسیر زندگی خود را اصلاح کنیم. بیدار ماندن در این شب، تمرینی است برای هوشیاری در تمام طول سال و دوری از گناهانی که انسان را به خواب غفلت می برد.
خواندن هزار نام خداوند در دعای جوشن کبیر، در شب بیست و یکم حال و هوای دیگری دارد. وقتی انسان خدا را با صفاتی چون (یا خیر الغافرین) و (یا انیس القلوب) صدا می زند، امید به بخشش در دلش جوانه می زند. این دعا زرهی محکم در برابر آتش دوزخ و ناملایمات دنیاست و خواندن آن در این شب عزیز، تضمین کننده امنیت روحی مومن در سال پیش رو خواهد بود.
