متن ادبی و روضه درباره غربت امام حسن (ع) و ائمه بقیع 1405

السلام علیک یا غریب مدینه... دلم برای غربتت میسوزد یا امام حسن. آن روز که تیرها را به تابوتت زدند، غربتت شروع نشد، غربت تو آن مزار خاکی و بی شمع و چراغ است که زائر ندارد.

روضه نمیخواهد تنی که سر ندارد / قربان آن آقا که انگشتر ندارد / اما بگویم از امامی که در این شهر / حتی برای قبر خود سنگر ندارد... امان از بقیع.

شب های جمعه که انبیا به کربلا میروند، گمانم حضرت زهرا (س) اول به بقیع می آید. آخر پسر بزرگش حرم ندارد، زائر ندارد، مادرش باید بیاید خاک قبرش را بتکاند.

آی کبوترهای بقیع! شما تنها زائران حسنی هستید. خوش به حالتان که سایه بان قبر امام باقر و امام صادقید. ما که دستمان کوتاه است.

در کربلا اگر آب بستند، اینجا راه اشک را بستند. مامورین سعودی نمیگذارند حتی یک دل سیر برای غربت امام سجاد گریه کنیم. این بغض گلوگیرمان کرده است.

آقای کریم! سفره دار مدینه! چقدر سخت است که کریم باشی و خانه ات ویرانه باشد. چقدر سخت است که پناه بی پناهان باشی و خودت سایه بان نداشته باشی.

بقیع، قطعه ای از خاک نیست؛ بغضی است که در گلوی شیعه گیر کرده است. هر بار که نامت را میشنوم، تصویری از چهار صورت قبر خاکی جلوی چشمانم تار میشود.

کاش من یک کبوتر بودم در آسمان بقیع. روزها پر میزدم روی خاک مزارت و شب ها با بال هایم گرد و غبار را از روی سنگ قبرت پاک میکردم.

امام حسن جان، شنیده ام شما کریم اهل بیتید. می شود کرم کنی و اجازه دهی ما بیاییم آنجا کارگری کنیم؟ بنایی کنیم؟ فقط یک گنبد برایتان بسازیم؟

غریب یعنی تو، که در شهر خودت، در کنار خانه جدت، غریبانه خفته ای و دشمنانت حتی از سایه قبرت هم میترسند.

خدایا به حق غربت امام حسن (ع)، دلهای ما را از محبت اهل بیت لبریز کن و دست ما را از دامانشان کوتاه مگردان.

بارالها! چشمان ما را به جمال گنبد و بارگاه ائمه بقیع روشن بگردان و توفیق زیارت با معرفت را نصیبمان کن.

یا رب! آن روز که بقیع آباد میشود، ما را هم جزو خادمان و زائران آن آستان مقدس قرار بده.

خدایا! ریشه ظلم و وهابیت را بکن و انتقام غربت آل الله را از دشمنانشان بگیر.

پروردگارا! اشک های ما را نذر آبادی بقیع کن و این حسرت دیرینه را در دلهایمان به امید وصل تبدیل فرما.

غریب یعنی کسی که در خانه خودش هم زره بر تن میکرد. غریب یعنی کسی که حتی بعد از شهادت هم بدنش آماج تیر کینه شد.

امام حسن (ع) سید جوانان اهل بهشت است، اما مزارش در زمین خاکی ترین مزار است. این تضاد، آتش به جان عالم میزند.

میگویند مدینه شهر پیامبر است، اما من میگویم مدینه شهر غربت حسن است. کوچه به کوچه اش بوی تنهایی مجتبی را میدهد.

صلح حسن (ع) زمینه ساز قیام حسین (ع) بود، اما مظلومیت حسن (ع) حتی از مظلومیت عاشورا هم جانسوزتر است، چرا که حسین (ع) حرم دارد و حسن (ع) ندارد.

ای کریم آل طه، غربت تو ارثیه مادرت زهراست. مزاری مخفی و مزاری خاکی، حکایت مادر و پسر چه شبیه است.

خاکی ست ولی به قدر دنیا زیباست / این خاک مزار پادشاه دلهاست / تاریکی آن به چشم من نورانی ست / چون شمع مزارش دل تنگ زهراست.

نه پرچمی، نه کتیبه، نه خادم و زائر / نه یک رواق، نه گنبد، نه صحن پر عابر / چقدر خلوت و ساکت، چقدر دلگیر است / مزار خاکی و بی سایه بان دو باقر.

مدینه کوچه هایت بوی غم دارد / دلت داغ عظیمی از ستم دارد / بگو با زائران خسته و گریان / که این ویرانه اقیانوس کرم دارد.

سنگ لحدش بود به دوشم سنگین / می ریخت ز دیده اشکِ غم، دامن چین / می گفت که ای وای حسن کشته شد / شد کشته زهر کین امامِ دومین.

یه مدینه، یه بقیع، یه امامی که حرم نداره / گریه کن فایده نداره، آخه گریه اثر نداره (زبانحال).