توصیف مراسم تعویض پرچم گنبد امام حسین (ع) و سیاه‌پوش کردن شهر 1405

در اولین شب محرم، دلهای عاشقان به سمت کربلا پر می‌کشد، آنجا که پرچم سرخ گنبد سالار شهیدان با پرچمی به رنگ شب‌های فراق تعویض می‌شود.

لحظه‌ی تعویض پرچم، لحظه‌ی اعلام رسمی عزای عالم است. گویی فرشتگان نیز بال‌های خود را سیاه می‌کنند و بر گنبد طلا می‌گریند.

شهر یکپارچه سیاه می‌شود. پارچه‌های مشکی بر در و دیوار شهر آویخته می‌شوند تا بگویند مصیبتی بزرگ بر اهل آسمان و زمین وارد شده است.

باد که می‌وزد، پرچم سیاه بر فراز گنبد می‌رقصد و بوی خون خدا را به مشام جان عزاداران می‌رساند. این آغاز فصل بی قراری است.

با پایین آمدن پرچم سرخ و اهتزاز پرچم سیاه، ندای «یا حسین» در گلوها بغض می‌شود و اشک‌ها بی‌اختیار جاری می‌گردند.

سیاه‌پوشان شهر، آیینی است که در و دیوار را زبان‌دار می‌کند تا مرثیه بخوانند برای بدنی که زیر سم اسبان رفت.

آسمان کربلا در شب اول محرم، شاهد تغییر رنگی است که تاریخ را به لرزه در می‌آورد. سرخی انتقام جای خود را به سیاهی ماتم می‌دهد.

خیابان‌ها لباس عزا به تن می‌کنند، کتیبه‌های محتشم بر دیوارها نقش می‌بندند و شهر بوی سیب و حرم می‌گیرد.

مراسم تعویض پرچم، تجدید عهدی است سالانه با آرمان‌های حسینی؛ پرچمی که تا ظهور منتقم، سیاه خواهد ماند.

وقتی شهر سیاهپوش می‌شود، یعنی قلب تپنده شهر برای حسین (ع) می‌تپد و رگ‌هایش پر از غیرت عاشورایی است.

دلم لرزید وقتی دیدم آن پرچم سرخ پایین آمد. انگار خورشید غروب کرد و شب طولانی یتیمی آغاز شد.

خدایا، این چه حکمتی است که با دیدن پرچم سیاه گنبدش، دلم آرام می‌گیرد و همزمان آتش می‌گیرد؟

شهر من لباس سیاه پوشیده، مثل مادری که داغ جوان دیده است. در و دیوار شهر روضه می‌خوانند.

ای پرچم سیاه، تو شاهد باش که ما منتظر منتقم بودیم و با اشک‌هایمان تو را شستشو دادیم.

کاش من هم کبوتری بودم بر گرد آن گنبد، تا در لحظه تعویض پرچم، بال‌هایم را نذر عزای ارباب می‌کردم.

سیاهی‌های شهر، روشنی چشم‌های گریان ماست. هر کتیبه، مرهمی است بر زخم‌های دل زینب (س).

پرچم که عوض شد، انگار صدای هل من ناصر از گلدسته‌ها بلند شد. من آمده‌ام حسین جان، با تمام وجودم.

شهر بوی اسپند و گلاب و اندوه می‌دهد. این سیاهی‌ها مقدمه روسفیدی ما در قیامت است.

چشم‌هایم را می‌بندم و خودم را در بین الحرمین می‌بینم، درست لحظه‌ای که پرچم سیاه بالا می‌رود و فریاد لبیک یا حسین طنین‌انداز می‌شود.

لباس مشکی‌ام را آماده کرده‌ام، هم‌رنگ پرچم گنبدت. مرا هم در خیل عزادارانت بپذیر یا ثارالله.

آیین سنتی تعویض پرچم گنبد مطهر امام حسین (ع) و حضرت عباس (ع) در شب اول محرم با حضور هزاران زائر برگزار می‌شود.

با حلول ماه محرم الحرام، پرچم سرخ «یالثارات الحسین» با پرچم سیاه عزا بر فراز گنبد سیدالشهدا (ع) تعویض می‌گردد.

شهرداری‌ها و هیئت‌های مذهبی همزمان با شب اول محرم، عملیات سیاه‌پوش کردن معابر، میادین و مساجد را آغاز کردند.

مراسم اذن عزا و تعویض پوشش ضریح مطهر و گنبد، نماد رسمی آغاز سوگواری‌های ماه محرم در سراسر جهان تشیع است.

طبق سنت هر ساله، چراغ‌های حرم مطهر به رنگ قرمز درآمده و پرچم سیاه به نشانه اعلام عزای عمومی برافراشته شد.

گزارش‌ها حاکی از آن است که هیئت‌های مذهبی با نصب پرچم‌ها و کتیبه‌های سیاه، چهره شهر را دگرگون کرده‌اند.

مراسم تعویض پرچم به صورت زنده از شبکه‌های مختلف پخش می‌شود تا دل‌های مشتاق را راهی کربلا کند.

همزمان با کربلای معلی، در حرم‌های مطهر ایران اسلامی نیز پرچم‌های گنبدها به رنگ سیاه درآمد.

سیاه‌پوشان شهرها نمادی از آمادگی جامعه برای برپایی مجالس وعظ و روضه‌خوانی در دو ماه پیش رو است.

مسئولین شهری اعلام کردند تمامی فضای تبلیغاتی شهر به اکران طرح‌های فرهنگی عاشورایی و اشعار آیینی اختصاص یافته است.

پرچم سیاه، بیرق هدایتی است در ظلمات دنیا، که راه حسین (ع) را به گمشدگان نشان می‌دهد.

شهر، پیراهن چاک‌چاک سیاه بر تن کرده و در سوگ خورشیدی نشسته که بر نیزه تلاوت قرآن می‌کند.

این سیاهی که بر در و دیوار است، سایه‌ی بال جبرئیل است که به تعزیت آمده است.

تعویض پرچم، تنها تغییر یک پارچه نیست؛ تغییر فصل عاشقی است از سرخی جنون به سیاهی حیرت.

کتیبه‌ها زبان گشوده‌اند: باز این چه شورش است که در خلق عالم است... و شهر سراپا گوش می‌شود.

گنبد طلا و پرچم سیاه؛ تضادی که زیباترین تابلوی هستی را در چشم عاشقان ترسیم می‌کند.

سیاه‌پوش شدن شهر، یعنی اعلام برائت از یزیدیان زمان و بیعت مجدد با آزادگان تاریخ.

هلال محرم که رخ می‌نماید، پرچم‌ها به احترامش رنگ عوض می‌کنند و بادها نوحه‌خوان می‌شوند.

شهر در حصار سیاهی‌ها، امن‌ترین نقطه جهان می‌شود برای دل‌هایی که پناهی جز حسین (ع) ندارند.

پرچم سیاه بر بام جهان کوبیده شد تا همه بدانند اینجا قلمرو عشق حسین (ع) است.

پرچم سیاه گنبد، دلم رو کرده خون / مادرش زهرا امشب، شده روضه خون.

عوض شد پرچم و دل‌ها، گرفت بوی جدایی / محرم اومده یاران، شدیم کرب‌وبلایی.

شهر ما مشکی پوشیده، به تنش رخت عزا / همه‌جا پر شده از، عطر و بوی کربلا.

روی گنبد ببین، پرچم غم نشست / قلب زینب (س) خدا، توی سینه شکست.

بیرق سرخ انتقام، شد علم عزاداری / چشمای شیعه‌ها شد، چشمه‌ی ابر بهاری.

سلام ای پرچم سیاه، سلام ای ماه ماتم / دوباره نوکرت شده، دخیل این محرم.

کوچه به کوچه شهر ما، تکیه و پرچم زده / فاطمه (س) چادرش رو، روی عالم زده.

باد مخالف نوز، پرچمِ یار می‌افتد / وقتی که عوض میشه، دل به شرار می‌افتد.

سیاه‌پوشان عالمین، شروع شده آی نوکرا / پیرهن سیاه تنتون کنید، به عشق شاه سر جدا.

پرچم گنبد حسین (ع)، سایه رو سرم انداخت / عشقِ به این عزاداری، زندگیم رو باز ساخت.