محمدباقر مجلسی، معروف به علامه مجلسی (1037-1110 ق)، از بزرگترین فقیهان و محدثان جهان تشیع در دوران صفویه است. او در اصفهان و در خاندانی اهل علم دیده به جهان گشود. پدرش محمدتقی مجلسی نیز از علمای بزرگ زمان خود بود. علامه مجلسی با تسلط بر علوم مختلف اسلامی، نقش بیبدیلی در احیای روایات و احادیث شیعه ایفا کرد و به عنوان شیخالاسلام اصفهان، بالاترین مقام مذهبی کشور را بر عهده داشت.
مهمترین اثر علامه مجلسی، کتاب عظیم «بحارالانوار» است که جامعترین مجموعه روایی شیعه محسوب میشود. این اثر که در 110 جلد تدوین شده است، حاصل تلاشهای شبانهروزی علامه و شاگردانش برای جمعآوری احادیث پراکنده از کتب قدیمی و نسخههای خطی در حال نابودی بود. بحارالانوار به عنوان یک مرجع اصلی، مانع از بین رفتن میراث روایی اهل بیت (ع) در گذر زمان شد.
برخلاف بسیاری از علما که تنها به زبان عربی مینوشتند، علامه مجلسی کتب بسیاری را به زبان فارسی سلیس نگاشت تا مردم عادی نیز بتوانند از معارف دینی بهرهمند شوند. کتابهایی مانند «حلیة المتقین»، «حقالیقین» و «زاد المعاد» تاثیر عمیقی بر سبک زندگی، اعتقادات و فرهنگ عمومی ایرانیان گذاشت و مذهب تشیع را در لایههای مختلف جامعه نهادینه کرد.
دوران زندگی علامه مجلسی مصادف با رواج فرقههای صوفیه و جریانهای انحرافی فلسفی بود. او با تکیه بر احادیث و روایات معصومین (ع)، به مقابله با بدعتها و خرافات پرداخت و تلاش کرد تا اسلام ناب و خالص را به مردم معرفی کند. او معتقد بود که تنها راه رستگاری، تمسک به قرآن و عترت است و هر مسیری غیر از این به بیراهه میرود.
علامه مجلسی علاوه بر تالیفات گرانسنگ، شاگردان بسیاری را تربیت کرد که هر یک از استوانههای علمی شیعه شدند. سید نعمتالله جزایری و میرمحمدصالح خاتونآبادی از جمله شاگردان او بودند. مقبره او در اصفهان و در کنار مسجد جامع، همواره زیارتگاه ارادتمندان به علم و فقاهت بوده است. روز 30 مرداد فرصتی است تا از خدمات بیشمار این عالم ربانی تجلیل شود.
