مناسبسازی به مجموعه اقداماتی گفته میشود که محیط زندگی، کار و اماکن عمومی را برای استفاده مستقل و ایمن افراد دارای معلولیت، سالمندان و کودکان آماده میکند. این شامل اصلاح پیادهروها، نصب رمپ، آسانسور، سرویسهای بهداشتی ویژه و علائم حسی است.
طراحی فراگیر رویکردی است که میگوید محصولات و محیطها باید به گونهای طراحی شوند که برای بیشترین میزان افراد جامعه، فارغ از سن و توانایی جسمی، قابل استفاده باشند. مثلاً درب اتوماتیک هم برای فرد ویلچری مفید است، هم مادری با کالسکه و هم کسی که دستانش پر از خرید است.
ماده ۲ قانون جامع حمایت از حقوق معلولان، کلیه وزارتخانهها، سازمانها و شهرداریها را موظف میکند تا در طراحی و احداث ساختمانها و اماکن عمومی، امکان دسترسی و بهرهبرداری معلولان را فراهم کنند. شهرداریها نباید به ساختمانهای فاقد استاندارد پایان کار بدهند.
وجود موانع فیزیکی (میلههای U شکل) در ورودی پارکها، شیبهای تند و غیراستاندارد رمپها، اشغال پیادهروها توسط دستفروشان یا موتورسواران، خرابی آسانسورهای مترو و پلهای عابر، و نبود سرویس بهداشتی مناسب از مهمترین مشکلات فعلی شهرهای ایران است.
علاوه بر ساخت و ساز، فرهنگ مردم نیز بسیار مهم است. احترام به جای پارک ویژه معلولین، عدم سد معبر روی خطوط نابینایان و کمک محترمانه (در صورت درخواست)، بخش مهمی از مناسبسازی اجتماعی است.
