گرامیداشت اربعین حسینی، امروز فراتر از یک مناسبت تقویمی، به یک کنگره عظیم انسانی تبدیل شده است. این روز، نماد پیروزی حق بر باطل است. اگر در عاشورا جسمها قطعهقطعه شد، در اربعین روحها پیوند خورد و پیامی صادر شد که هیچ قدرتی توان سانسور آن را ندارد. اربعین، روزِ اثباتِ جاودانگیِ حسین (ع) است.
حدیث معروف امام حسن عسکری (ع) که زیارت اربعین را در کنار نمازهای یومیه و نوافل (۵۱ رکعت) قرار دادهاند، نشان از اهمیت استراتژیک این زیارت دارد. این زیارت، مرزبندی بین شیعه و غیر شیعه و شاخصی برای سنجش ایمان و ولایتمداری است.
در اربعین، تنها از امام حسین (ع) یاد نمیشود؛ بلکه یاد تمام آن ۷۲ یار باوفایی که «الذین بذلوا مهجهم دون الحسین» (کسانی که خون خود را فدای حسین کردند) گرامی داشته میشود. زائران با حضور بر مزار شهدا، درس وفا و بصیرت میآموزند.
اربعین پلی است به سوی ظهور. در روایات آمده که امام زمان (عج) هنگام ظهور، خود را به واسطه جدشان حسین (ع) معرفی میکنند («الا یا اهل العالم ان جدی الحسین قتلوه عطشانا»). بنابراین، جهانی شدن نام حسین (ع) در اربعین، مقدمه ضروری برای شناخت منجی عالم بشریت است.
اربعین حاصل تلاشها و افشاگریهای حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) است. اگر خطبههای آنان نبود، کربلا در بیابان دفن میشد. گرامیداشت اربعین، در واقع تجلیل از مدیریت بحران و رسالت زینبی است.
