تاب آوری به معنای توانایی بازگشت به حالت تعادل پس از تجربه یک فشار روانی یا تروما است. حضرت زینب (س) عالی ترین نمونه تاریخی تاب آوری هستند. ایشان پس از شوک عظیم عاشورا، دچار فروپاشی روانی نشدند، بلکه بلافاصله نقش رهبری را بر عهده گرفتند. الگوبرداری از ایشان یعنی در مواجهه با ورشکستگی، طلاق، یا بیماری، خود را نبازیم و با تکیه بر معنویت، دوباره زندگی را بسازیم.
ویکتور فرانکل معتقد است انسان اگر «چرایی» برای زندگی داشته باشد، با هر «چگونگی» خواهد ساخت. حضرت زینب (س) با جمله «ما رأیت الا جمیلا»، به رنج های خود معنا دادند: «رضایت خدا». ما نیز باید در سختی های زندگی به دنبال معنا باشیم. اگر رنج ما معنای رشد، امتحان یا کفاره گناهان پیدا کند، تحمل آن آسان و حتی شیرین می شود.
یکی از درس های مهم حضرت زینب (س)، حفظ عزت نفس (Self-Esteem) در اوج نداری است. ایشان در اسارت که حتی نان برای خوردن نداشتند، اجازه ندادند کودکان از صدقه استفاده کنند. این درس مهمی برای خانواده هایی است که دچار مشکلات اقتصادی هستند؛ فقر نباید باعث ذلت و درخواست های حقیرانه از بندگان شود. حفظ آبرو، اصل اول زندگی زینبی است.
تحقیقات نشان می دهد دعا و نیایش سطح کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش می دهد. حضرت زینب (س) حتی در شب یازدهم محرم، نماز شبش ترک نشد. این اتصال به منبع قدرت بی نهایت، به انسان آرامش می دهد. الگوبرداری از ایشان یعنی در اوج گرفتاری، به جای پناه بردن به داروهای آرام بخش یا رفتارهای پرخطر، به سجاده نماز پناه ببریم.
حضرت زینب (س) محور حمایت عاطفی در کاروان اسرا بود. ایشان با دلداری دادن به دیگران، در واقع به خود نیز نیرو می بخشیدند. روانشناسان تأکید دارند که کمک به دیگران، یکی از راه های کاهش درد خود انسان است. در سختی ها، اگر سنگ صبور دیگران باشیم، خدا نیز گره از کار ما می گشاید.
