زیارت ائمه اطهار، ورود به خانه پیامبر (ص) است و طبق آیه قرآن، نباید بدون اجازه وارد خانه پیامبر شد. خواندن «اذن دخول» در ورودیهای حرم، یک نمایش نیست، بلکه تمرین ادب است. زائر باید باور داشته باشد که امام رضا (ع) زنده است، میبیند و میشنود. اگر در هنگام خواندن اذن دخول، دلتان لرزید و اشکتان جاری شد، بدانید که امام به قلبتان نگاه کرده و اجازه فرمودهاند.
در میان زیارتنامههای متعدد، «زیارت امینالله» از سندیت و اعتبار بسیار بالایی برخوردار است و خواندن آن در حرم رضوی اکیداً توصیه شده است. این زیارت کوتاه اما پرمغز، هم سلام و ارادت به امام است و هم مجموعهای از دعاهای عالی برای کمال نفس. مداومت بر این زیارت، حال معنوی زائر را دگرگون میکند.
بسیاری از زائران تصور میکنند زیارت یعنی حتماً دستشان به ضریح برسد. اما در فرهنگ اصیل شیعه، «زیارت» یعنی دیدار و پیوند قلبی. ایستادن در فاصلهای دورتر با ادب و حضور قلب، بسیار ارزشمندتر از آن است که با فشار دادن و آزار دیگران خود را به ضریح برسانیم. امام رضا (ع) امام رئوف است و راضی به اذیت شدن زائرانش نیست.
یکی از بهترین اعمال در حرم، خواندن نماز است. علاوه بر نماز زیارت (دو رکعت)، خواندن نماز جعفر طیار که اکسیر اعظم برای آمرزش گناهان است، در حرم مطهر توصیه شده است. فضای معنوی حرم، بهترین مکان برای استجابت دعا و نمازهای مستحبی است.
هنگام خروج از حرم، دعای وداع میخوانیم، اما این وداع به معنای خداحافظی همیشگی نیست. بلکه از خدا میخواهیم که این زیارت را آخرین زیارت ما قرار ندهد و توفیق بازگشت را روزیمان کند. زائر باید تلاش کند «رنگ و بوی امام» را با خود به سوغات ببرد و پس از زیارت، تغییری مثبت در اخلاق و رفتارش ایجاد شود.
