مراسم قرآن به سر گرفتن با ذکر دهگانه نام های مقدس الهی و چهارده معصوم (ع) همراه است. این ساختار حکیمانه، نوعی نردبان معنوی است. ابتدا با نام خداوند (بک یا الله) شروع می شود که اصل توحید است، سپس با نام پیامبر (ص) که واسطه فیض است ادامه می یابد و تک تک امامان معصوم را شفیع قرار می دهد تا به امام عصر (عج) برسد. این سیر، نشان دهنده سلسله مراتب ولایت و واسطه های هدایت است.
عدد ده در فرهنگ دینی نشانه کثرت و کمال است (تلک عشره کامله). تکرار نام محبوب، باعث تمرکز ذهن و حضور قلب می شود. وقتی ده بار نامی را صدا می زنیم، اضطرار و نیاز خود را نشان می دهیم و با هر بار تکرار، یک پرده از غفلت کنار می رود و نور آن معصوم در دل تجلی می کند.
پایان بخش این توسل، نام مقدس امام زمان (عج) است. این نکته بسیار ظریفی است؛ زیرا در شب قدر، پرونده اعمال و مقدرات به امضای ایشان می رسد. ما در آخرین مرحله، کسی را قسم می دهیم و صدا می زنیم که زنده است، حاضر است و کلید نهایی سرنوشت ما در دستان مبارک اوست. در واقع با «بالحجه» گفتن، مهر نهایی را بر استجابت دعا می زنیم.
این مراسم زیباترین جلوه تلفیق توحید و توسل است. ما خدا را صدا می زنیم (یا الله) و از او حاجت می خواهیم، اما برای این درخواست، آبرومندترین بندگانش را واسطه قرار می دهیم. این نشان می دهد که توسل به اهل بیت، نه تنها منافاتی با توحید ندارد، بلکه عین عبودیت و اطاعت از دستور الهی (و ابتغوا الیه الوسیله) است.
در لحظاتی که این نام ها برده می شود، معمولاً روضه کوتاهی برای هر معصوم خوانده می شود. این یادآوری مصائب، رقت قلب می آورد و دل را برای پذیرش رحمت الهی آماده می کند. گریه بر مصائب اهل بیت در میانه ذکر خدا، کیمیایی است که مس وجود انسان را طلا می کند.
