توصیف صحنه دیدار حضرت زینب (س) و مزار امام حسین (ع) در اربعین 1405

سلام داداش، من برگشتم، اما نه آنگونه که رفتم...

حسین جان، چهل روز است صدای تو را نشنیده‌ام جز از بالای نیزه.

برخیز و ببین زینبت پیر شده، قدم خمیده و مویم سپید گشته.

داداش، امانت‌هایی که سپردی را آوردم، اما شرمنده‌ام که رقیه را نیاوردم.

حسین جان، پیراهنی که دوختی غارت شد، اما عشقت در دلم ماند.

یادت هست روزی که از مدینه آمدیم؟ عباس بود، علی اکبر بود... حالا من مانده‌ام و یک دنیا غم.

برادرم، جای تازیانه‌ها بر بدنم خوب شده، اما زخم دلم نه.

آمده‌ام گزارش سفر بدهم: کاخ یزید را بر سرش خراب کردم.

حسین جان، بلند شو و ببین رباب چگونه با آب فرات درد دل می‌کند.

دلم برای بوی سیب حرمت پر می‌زد، حالا رسیدم اما جانی در بدن ندارم.

زینب (س) خود را از محمل به پایین انداخت، نه با پا، بلکه با سر به سوی مزار دوید.

خاک کربلا را بر سر می‌ریخت و ناله می‌زد: وا اخاه، وا حسیناه.

گویا عالم و آدم با گریه زینب به گریه افتادند، حتی فرشتگان.

زینب (س) مزار را در آغوش گرفت، گویی می‌خواست جانش همانجا تمام شود.

عطر برادر از خاک بلند شد و زینب بوی پیراهن یوسفش را استشمام کرد.

زنان بنی‌هاشم دور مزار حلقه زدند و نوحه سر دادند، هر کس نام شهیدی را می‌برد.

امام سجاد (ع) با گریه به عمه‌اش می‌نگریست که چگونه با برادرش نجوا می‌کند.

سکوت بیابان کربلا با فریادهای «یا حسین» کاروان شکست.

فرات شرمگین بود و موج‌هایش را آرام به ساحل می‌زد.

این اولین مجلس روضه رسمی بر سر مزار سیدالشهدا بود که زینب (س) برپا کرد.

برادر! کوفه را دیدم، بی‌وفایی‌شان را دیدم، اما خطبه خواندم و رسوایشان کردم.

در شام، جشن‌شان را به عزا تبدیل کردم، نگران نباش، پرچمت را بالا نگه داشتم.

سنگ‌هایی که بر ما زدند درد داشت، اما دردِ دیدن سر تو بر نی بیشتر بود.

ما گرسنه و تشنه بودیم، اما یاد لب تشنه تو سیرابمان می‌کرد.

بچه‌ها در راه خیلی بهانه گرفتند، با نوازش آرامشان کردم و گفتم به دیدار بابا می‌رویم.

یزید می‌خواست ما را خوار کند، اما خدا نخواست و عزت به ما داد.

حسین جان، امانت‌داری سخت بود، خیلی سخت.

چهل منزل کتک خوردیم، اما نماز شبم ترک نشد.

مرا ببخش اگر بدنم کبود است و نمی‌توانم تمام قد سلامت دهم.

ماموریتم تمام شد برادر، حالا فقط مرگ می‌خواهم تا به تو ملحق شوم.

چقدر سخت است دوباره جدا شدن از تو حسین جان.

باید برگردم مدینه و پیام تو را به مادرمان زهرا (س) برسانم.

دلم می‌خواهد همین‌جا بمانم و خادم مزارت شوم، اما تکلیف چیز دیگری است.

خداحافظ ای تن بی‌سر، خداحافظ ای برادر تشنه لب.

یک بار دیگر نگاهم کن، شاید این آخرین دیدار زینب و حسین باشد.

خاک مزارت را توتیا می‌کنم و برای سوغات به مدینه می‌برم.

به بچه‌ها قول داده‌ام دوباره برگردیم، اگر زنده بمانیم.

سخت‌ترین لحظه، لحظه کندن دل از کربلاست.

می‌روم اما قلبم را اینجا، کنار شش گوشه‌ات جا می‌گذارم.

خداحافظ ای غریب مادر، خداحافظ ای مظلوم بی یار.

رسیدم کربلا ای جان جانان / ولی با قامتی خم، چشم گریان

چهل روز است که من بی تو غریبم / چهل روز است که من بی تو اسیرم

برخیز و ببین خواهر خود را / این زینب غم‌پرور خود را

این گل که به دست من پژمرد / در کنج خرابه غصه می‌خورد

از کوفه و شام و سنگ بیداد / هرگز نرود ز خاطر و یاد

سرنیزه و تشت و چوب خیزران / آتش زده بر قلب محبان

من زینبم و پیامبر غم / شد قامت من ز غصه ات خم

یک اربعین گذشته و من زنده‌ام هنوز / شرمنده‌ام ز روی تو ای آفتاب روز

آورده‌ام تمام یتیمان به سوی تو / پر می‌زند کبوتر دل سمت کوی تو

ما را حلال کن که اگر دیر آمدیم / با پای پر ز آبله و پیر آمدیم