دلنوشته برای ایران زمین به بهانه جشن سده 1404

ایران من، در جشن سده آتشی برمی‌افروزم به گرمای عشق تو در سینه‌ام. تا جان دارم برای سربلندی‌ات می‌کوشم.

خاک پاک ایران، قسم به شعله‌های سده که هرگز نگذاریم گزندی به تو رسد. تو مهد روشنایی و ما پاسداران توییم.

جشن سده بهانه است، اصل تویی ای وطن. گرمای این آتش فدای یک وجب از خاک مقدس تو.

ایرانم، سده یادآور روزهایی است که فرزندانت با نور بر تاریکی تاختند. ما هنوز همان فرزندانیم، عاشق و جان‌برکف.

در این شب سرد، دلم به یاد تو گرم است ای ایران. سده مبارک، ای سرزمین جاویدان خورشید.

هر شعله آتش سده، بوسه‌ای است بر پیشانی بلند دماوند و دنا. پاینده باشی ای گهواره تمدن.

وطن یعنی همین همبستگی گرد آتش سده؛ یعنی دست در دست هم برای فردایی روشن‌تر. دوستت دارم ایران.

تاریخ گواهی می‌دهد که ایران با آتش سده زنده ماند و با عشق مردمش جاودانه شد.

ایران عزیز، جشن سده‌ات مبارک. بمان که جهان بی تو سرد و تاریک است.

به کوری چشم دشمنان که سیاهی می‌خواهند، آتش سده را روشن می‌کنیم تا بگوییم ایران همیشه تابان است.

دلم می‌خواهد امشب کنار آتش سده، سر بر شانه خاکت بگذارم و برای تمام زخم‌هایت گریه کنم، ای ایران صبور.

شعله‌های سده که بالا می‌رود، انگار قلب من است که برای تو می‌تپد ایرانِ زیبای من.

کاش می‌شد تمام گرمای آتش سده را در رگ‌هایت جاری کرد تا هیچ‌وقت احساس سرما نکنی، وطنم.

ایران جان، امشب در جشن سده، آرزوهایم را به دست شعله‌ها می‌سپارم؛ آرزوی آبادی، آزادی و شادی برای تو.

حس غریبی است تماشای آتش سده؛ گویی روح نیاکانمان در میان شعله‌ها می‌رقصند و تو را در آغوش می‌کشند.

وقتی آتش زبانه می‌کشد، یاد تمام کسانی می‌افتم که سوختند تا تو نمانی. سده مبارک ای عشق ابدی.

صدای سوختن هیزم‌ها در سده، لالایی پرشوری است برای خواب‌های طلایی تو ای ایران.

در این جشن نور، تنها دعایم این است: خدایا، سایه شوم غم را از سر این سرزمین کم کن.

اشک شوق در چشمانم حلقه می‌زند وقتی می‌بینم پس از هزاران سال، هنوز برایت آتش سده روشن می‌کنیم.

ایران من، تو ققنوسی هستی که از دل هر آتش، زیباتر و قوی‌تر برمی‌خیزی. دوستت دارم.

ایران، ای منظومه‌ی بلند خورشید، سده ترجیع‌بندِ دفترِ افتخارات توست.

بر بومِ شب، با قلمِ آتشِ سده، نقشه‌ی تو را می‌کشم؛ نقشه‌ای از جنس نور و گرما.

خاک تو کیمیاست و آتش سده، عیارِ عشق ما به این خاک زرخیز. پاینده باد شکوهت.

سده، روایتگر حدیثِ عشقِ ملتی است که با نور پیمان بسته است؛ پیمانی ناگسستنی با تو ای ایران.

در ضیافت سده، باد و خاک و آتش دست به دست هم داده‌اند تا سرود جاودانگی تو را بخوانند.

ایران بانو، لباسِ آتشینِ سده بر قامتِ بلندت چه زیبا می‌نشیند. مبارک باد این جشنِ باشکوه.

تو آن درختِ کهنسالی که ریشه‌هایت در اعماق تاریخ و شاخه‌هایت در آسمانِ سده، نور می‌چیند.

آتش سده، فانوسی است آویخته بر ایوانِ تاریخ، تا راهِ خانه‌ی پدری را گم نکنیم.

هر جرقه‌ی این آتش، ستاره‌ای است که بر شانه‌های تو می‌نشیند ای آسمانِ پرمهرِ ایران.

سده یعنی ایران زنده است، نفس می‌کشد و هنوز گرم‌ترین آغوشِ جهان را دارد.

زمستان می‌گذرد و بهار می‌آید؛ این پیام سده برای ایران است. روزهای روشن در راهند.

آتش سده نوید می‌دهد که هیچ تاریکی و سرمایی پایدار نیست. ایران من، فردا از آنِ توست.

همانطور که نیاکانمان با سده بر سرما غلبه کردند، ما نیز بر سختی‌ها چیره خواهیم شد. امیدت ناامید مباد.

روشنایی آتش سده، نماد روزهای درخشانی است که در انتظار این سرزمین است. قوی بمان ایران.

سده جشن امید است؛ امید به رویش دوباره، امید به گرمای خورشید و امید به سربلندی ایران.

بگذار آتش سده بسوزد و ناامیدی‌ها را خاکستر کند. آینده روشن است هموطن.

ایران من، جوانه بزن که آتش سده یخ‌ها را آب کرده است. بهار آزادی و آبادی نزدیک است.

امشب در کنار آتش، بذرهای امید را در خاک وطن می‌کاریم. یقین دارم سبز خواهد شد.

سده به ما می‌آموزد که حتی در چله زمستان هم می‌توان گرما آفرید. ایران، تو سرشار از توانی.

با تکیه بر فرهنگ غنی و همت جوانانت، از هر زمستانی عبور خواهی کرد. سده مبارک.

سده، جشن ملی ماست؛ جشنی فارغ از رنگ و قوم و زبان، تنها به نام ایران.

کرد و لر و بلوچ و فارس، ترک و ترکمن و عرب، همه گرد یک آتش؛ این است معجزه سده در ایران.

مرزهای ایران را نه با سیم خاردار، که با حلقه آتش عشق و اتحاد در جشن سده پاس می‌داریم.

پرچم ایران در نور آتش سده، زیباترین رقص رنگ‌ها را دارد. زنده باد سه رنگِ افتخار.

سده، حلقه اتصال نسل امروز با ریشه‌های ملی است. ایران، هویت ما و افتخار ماست.

هر کجای جهان که باشیم، دهم بهمن دلمان برای ایران و آتش سده می‌تپد.

ملی‌گرایی یعنی حفظ سنت‌هایی که شیرازه‌ی این مرز و بوم را محکم می‌کند. سده مبارک.

ایران، خانه‌ی مشترک ماست و سده، چراغی که این خانه را گرم نگه می‌دارد.

به نام نامی ایران، آتش سده را روشن می‌کنیم و بر خاک پاکش سجده شکر می‌گذاریم.

جشن سده، تجدید بیعت با آرمان‌های ملی و میهنی است. ایران همیشه جاوید.