متن سنگین و لوتی‌منشانه برای شروع محرم و سلامتی همه سینه‌زنا 1405

سلامتی همه اونایی که تپش قلبشون با صدای طبل عزای حسین (ع) تنظیم میشه.

به رسم رفاقت و مردانگی پرچم ارباب بالاست؛ سلامتی همه سینه‌سوخته‌ها.

ما نمک‌پرورده سفره حسینیم؛ هر کی نوکری کرد آقایی کرد. دمتون گرم سینه‌زنا.

رفیق، توی این دستگاه هر چی خاکی‌تر باشی عزتت بیشتره. سلامتی همه اونایی که بی‌ریا میون‌داری میکنن.

عشق فقط یک کلام حسین علیه السلام؛ سلامتی همه بچه‌هایی که شونه‌هاشون جای کبودی زنجیره.

ما لات کوچه خلوت نیستیم ما نوکر دربست حسینیم. سر سلامتی همه هیئتی‌های بامرام.

توی مرام ما بی‌وفایی نیست؛ تا نفس داریم پای پرچم مشکی ارباب ایستادیم.

سلامتی چای‌ریز و کفش‌جفت‌کن و میاندار؛ اینجا همه امیر و سردارن چون ارباب حسین (ع) است.

قسم به تیغ علامت که تا خون تو رگ ماست سرباز زینبیم. عزت همه گریه‌کنا زیاد.

مشتی باش و نوکری کن که پادشاهی فقط برازنده حسین (ع) است.

خدا به نفس گرم مداحا و بازوی خسته سینه‌زنا قوت بده؛ محرمتون پرشور.

الهی هیچ سینه‌زنی گرفتار تخت بیمارستان نشه؛ تنتون سالم که پرچم رو بالا نگه داشتید.

سلامتی اونایی که پول تو جیبی‌شون رو نذر چای روضه میکنن.

دم همه اونایی گرم که وقت دمام زنی و سینه‌زنی زمین زیر پاشون میلرزه ولی دلشون مثل دریا آرومه.

خدا حفظ کنه پیرغلامایی رو که جوونیشون رو پای دیگ نذری گذاشتن.

سلامتی جوونایی که به جای دور دور کردن، میان تو هیئت عرق میریزن و اشک میریزن.

کور بشه چشمی که نمیتونه وحدت و شکوه سینه‌زنای حسین (ع) رو ببینه.

سلامتی همه اونایی که سیاه پوشیدن رو افتخار میدونن نه مد.

به حق دست بریده عباس (ع) دست هیچ سینه‌زنی جلوی نامرد دراز نشه.

خدایا به حرمت این ماه، تن همه نوکرای مخلصت رو از بلا دور نگه دار.

قسم به مردانگی عباس (ع) که تا آخر عمر بدهکار مرام حسینیم.

به تار موی رقیه (س) قسم که نوکری این خاندان شرف ماست.

قسم به خاک کربلا که ما زنده به آنیم که آرام نگیریم؛ مگر در رکاب حسین (ع).

به غربت زینب (س) قسم که پشت این پرچم سیاه کوه غیرت خوابیده.

ما قسم خوردیم که تا ابد پای کار حسین (ع) باشیم؛ چه با سر چه بی سر.

به ساقی لب تشنگان قسم، مرام ما وفاداریست و رسم ما جانبازی.

قسم به خون گلویت که ما تا پای جان پای مکتبت ایستاده‌ایم یا ثارالله.

به نام نامی حسین (ع) که پادشاه واقعی اوست و ما رعیتیم.

قسم به حرمت نان و نمک روضه‌ات که خیانت در مرام نوکر تو نیست.

به پهلوی شکسته مادر قسم، غیرت شیعه اجازه نمیدهد حرم تنها بماند.

توی هیئت یاد گرفتیم که رفیق خوب اونیه که دستت رو بگیره ببره مجلس روضه.

رفاقت ما بوی گلاب و تربت میده؛ نه بوی دود و آهن.

سلامتی رفیقی که وقتی میگی بریم هیئت؟ نمیپرسه کجا، میگه ساعت چند.

ما بچه‌های پایین شهریم ولی پرچم اربابمون بالاست؛ رفاقتمون هم مثل پرچمش همیشگیه.

هیئت مدرسه لوتی‌گری و رفاقته؛ اینجا یاد میگیریم پشت برادر دینی رو خالی نکنیم.

صفای هر چی رفیق حسینیه که رفاقتشون تا قیامت ادامه داره.

توی دستگاه امام حسین (ع) بالا و پایین مجلس نداریم؛ همه برادریم.

رفیق هیئتی یعنی کسی که اشکت رو پاک کنه و غمت رو بخوره.

جمع ما جمعه و کم نداریم جز وصل یار؛ سلامتی همه رفقای پای کار.

برادری ما با روضه حسین (ع) محکم شده؛ هیچ طوفانی نمیتونه بازش کنه.

سرمون جلوی همه بالاست ولی جلوی پرچم حسین (ع) پایین.

ما مدعیان صف اول نیستیم؛ ما خاک پای عزادارانیم و به این خاک بودن می نازیم.

گرگ‌ها خوب بدانند در این ایل غریب، گر پدر مرد تفنگ پدری هست هنوز. ما سربازان حسینیم.

ادب آداب دارد؛ ادب نوکری یعنی سوختن و دم نزدن.

سنگین باش و باوقار؛ که صاحب این خانه عباس (ع) است و شوخی بردار نیست.

ما را با گریه بر حسین (ع) عزت دادند؛ وگرنه ما کجا و مجلس شاه کجا.

لوتی‌گری یعنی گذشتن از خود برای ارباب؛ مثل حر، مثل زهیر.

سینه ما سپر بلای حرم است؛ ما مرد میدانیم نه مرد حرف.

هر کی با آل علی (ع) درافتاد، ور افتاد؛ این خط و این نشون.

عزت دست خداست و خدا عزت رو به نوکرای حسین (ع) داده؛ باقی همه بازی دنیاست.