اهمیت قرآن کریم در روز مبعث و نزول وحی 1404

مبعث، جشن تولد قرآن است. روزی که خدا سکوت را شکست و کلمات نورانی اش را به زمین هدیه داد.

قرآن، شناسنامه بعثت است. بدون قرآن، مبعث معنایی ندارد و بدون مبعث، قرآن نازل نمی‌شد.

در روز مبعث، بزرگترین معجزه تاریخ در دستان امین‌ترین مرد زمین قرار گرفت. قرآن، معجزه‌ای از جنس دانایی.

نزول قرآن در مبعث، نشان داد که اسلام دین اندیشه و خرد است، نه دین شمشیر و زور.

مبعث روزی است که آسمان به زمین نزدیک شد و حبل المتین قرآن برای نجات انسان آویخته گشت.

قرآن سفره‌ای است که در شب مبعث برای تمام بشریت پهن شد تا هر کس به قدر ظرفیتش از آن بهره ببرد.

رابطه مبعث و قرآن، رابطه جان و تن است. بعثت روح دمیده شده در کالبد زمان بود و قرآن آن روح است.

اگر مبعث نبود، راه آسمان مسدود می‌ماند و قرآن در لوح محفوظ بایگانی می‌شد. شکر که مبعث شد.

قرآن کریم، تنها کتابی است که نویسنده‌اش خدا و قهرمانش انسان کامل، محمد مصطفی است.

گرامی باد روزی که اولین آیات نور بر قلب آیینه گون پیامبر تابید و قرآن متولد شد.

جبرئیل امین، پیک خوش‌خبر آسمان، در چنین روزی امانت بزرگ خدا را به مقصد رساند.

لرزه بر اندام کوه افتاد وقتی سنگینی کلام خدا از طریق فرشته وحی جاری شد.

وحی، اتصال بی‌واسطه خالق و مخلوق است. مبعث، روز برقراری این اتصال شگفت‌انگیز است.

سلام بر جبرئیل که معلم قرائت پیامبر شد: اقرأ باسم ربک الذی خلق.

نزول وحی در غار حرا، نقطه عطف تاریخ بشریت بود. لحظه‌ای که مسیر انسان تغییر کرد.

پیامبر نیوشنده وحی بود و جبرئیل ساقی این باده طهور. چه مستی پاکی در حرا برپا بود.

وحی یعنی خدا انسان را لایق هم‌سخنی دانست. مبعث جشن این لیاقت است.

اولین کلمات وحی، دستور به خواندن بود. این یعنی اسلام با علم و آگاهی آغاز شد.

جبرئیل در مبعث، پل ارتباطی عالم غیب و شهود شد تا نور هدایت به ما برسد.

عظمت وحی چنان بود که پیامبر فرمود: مرا بپوشانید. درود بر تحمل کننده بار گران رسالت.

قرآن نوری است که هرگز خاموش نمی‌شود و مبعث روز روشن شدن این چراغ در تاریکی جاهلیت است.

کتابی که تبیان کل شی است، در مبعث برای هدایت گمراهان نازل شد.

مبعث آمد تا با نور قرآن، راه را از بیراهه نشان دهد و انسان را از ظلمات به نور ببرد.

قرآن نسخه شفابخش دردهای بشری است که در داروخانه مبعث پیچیده شد.

هدایت، گرانترین هدیه خداست که در جعبه مبعث و با روبان قرآن به ما اهدا شد.

هر آیه قرآن، چراغی است برای زندگی. مبعث، جشن چلچراغ هدایت است.

با نزول قرآن، حجت بر مردم تمام شد. دیگر کسی نمی‌تواند بگوید راه را نمی‌دانستم.

نور قرآن، زنگار دل‌ها را می‌زداید. در سالروز نزولش، دل‌هایمان را صیقل دهیم.

قرآن کتاب زندگی است، نه کتاب مردگان. مبعث یادآور زنده بودن این پیام آسمانی است.

خوشا به حال آنان که در پرتو نور قرآن و در مسیر بعثت گام برمی‌دارند.

در روز مبعث، بهترین عمل خواندن قرآن و اندیشیدن در آیات آن است.

اقرأ، اولین دستور مبعث بود. پس بخوانیم قرآن را تا زنده شویم.

قرآن را باید با چشم دل خواند، همانطور که پیامبر با گوش جان شنید.

ثواب تلاوت قرآن در روز مبعث، تجدید عهد با پیامبر و خداست.

تدبر در قرآن، هدف اصلی نزول آن است. مبعث فرصتی است برای بازگشت به مفاهیم قرآنی.

بیایید در سالروز بعثت، غبار از روی قرآن‌هایمان برگیریم و آن را وارد متن زندگی کنیم.

تلاوت قرآن، گفتگو با خداست. در عید مبعث، با خدا هم‌کلام شویم.

هر کس قرآن بخواند، با پیامبر همنشین شده است، چرا که قرآن کلام جاری بر زبان اوست.

حفظ قرآن، حفظ پیام مبعث است. عمل به قرآن، پاسداری از خون دل‌های پیامبر است.

زیباترین صدا در روز مبعث، صدای تلاوت قرآن است که در فضای خانه می‌پیچد.

قرآن و عترت، دو یادگار جدانشدنی پیامبرند که در مبعث ریشه دارند.

علی (ع) اولین کاتب وحی و قرآن ناطق است. مبعث روز پیوند قرآن صامت و ناطق است.

پیامبر فرمود: من دو چیز گرانبها میان شما می‌گذارم. قرآن و اهل بیتم. مبعث آغاز این امانت‌داری است.

اهل بیت، مفسران واقعی قرآنند. برای فهم پیام مبعث، باید به در خانه اهل بیت رفت.

ولایت و قرآن، دو بال پروازند. مبعث روزی است که این دو بال به بشر اهدا شد.

حب علی و آل علی، روح قرآن است. بدون این محبت، کلمات قرآن جسدی بیش نیستند.

قرآن بی ولایت، چراغی است که نور نمی‌دهد. مبعث، جشن ولایت و قرآن با هم است.

در روز مبعث دعا کنیم که از متمسکین به قرآن و ولایت باشیم.

مهدی موعود (عج)، شریک القرآن است. اوست که اهداف بعثت را محقق خواهد کرد.

سلام بر پیامبر، آورنده قرآن و سلام بر اهل بیت، نگهبانان قرآن.