نماز ظهر عاشورا نماد و پرچم قیام سیدالشهداست. امام حسین (ع) در وصیتنامهاش فرمود: «من برای احیای دین جدم و امر به معروف قیام کردم.» و نماز ستون دین است. اقامه نماز جماعت در وسط میدان جنگ و زیر باران تیر، پیامی واضح به تاریخ داد که هدف ما قدرتطلبی نیست، بلکه بندگی خداست. این نماز مرز بین سپاه حق (نمازگزاران) و باطل (تارکان حقیقت) را مشخص کرد.
ابو ثمامه صائدی، از یاران باوفای امام، کسی بود که در گرمای نبرد، وقت نماز را به امام یادآوری کرد. امام در حق او دعای زیبایی کردند: «ذکرت الصلاة جعلک الله من المصلین الذاکرین» (نماز را یاد کردی، خدا تو را از نمازگزاران و ذاکرین قرار دهد). این نشان میدهد توجه به وقت نماز چقدر نزد ولی خدا ارزش دارد.
امام حسین (ع) نماز ظهر عاشورا را به صورت «نماز خوف» خواندند. در فقه اسلامی، نماز خوف در شرایط جنگی به صورت شکسته (دو رکعتی) و با شرایط خاصی اقامه میشود تا رزمندگان بتوانند همزمان دفاع کنند. این نشاندهنده واقعگرایی و اهمیت احکام الهی در اسلام است.
دو تن از یاران امام، زهیر بن قین و سعید بن عبدالله حنفی، داوطلب شدند تا سپر امام شوند. سعید بن عبدالله خود را جلوی امام قرار داد و هر تیری که به سمت امام میآمد با سینه و صورتش دفع میکرد. او آنقدر ایستادگی کرد تا نماز امام تمام شد و سپس بر زمین افتاد و شهید شد. او فدایی نماز شد.
مهمترین پیام عاشورا برای نسل امروز، اهمیت دادن به نماز اول وقت است. عزاداری برای امام حسین (ع) بدون توجه به نماز، تناقض است. هیئتهای مذهبی باید هنگام اذان، عزاداری را متوقف کرده و نماز جماعت برپا کنند تا اقتدای عملی به امام کرده باشند.
