هفتم اسفند ماه سال ۱۳۳۱، لایحه قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری به امضای نخستوزیر وقت، دکتر محمد مصدق رسید. این رویداد نقطه عطفی در تاریخ حقوقی ایران بود، زیرا تا پیش از آن، وکلا زیر نظر دادگستری فعالیت میکردند. استقلال کانون وکلا به معنای آن است که وکیل در دفاع از موکل خود، از هیچ مقامی جز قانون و وجدان خود دستور نمیگیرد و امنیت شغلی او تضمین شده است.
روز وکیل تنها یک مناسبت صنفی نیست، بلکه روز گرامیداشت «حق دفاع» است. طبق قانون اساسی و اعلامیه جهانی حقوق بشر، هر انسانی حق دارد در دادگاه از وکیل استفاده کند. این روز فرصتی است تا جامعه با نقش حیاتی وکلا در برقراری عدالت، جلوگیری از تضییع حقوق شهروندان و نظارت بر اجرای صحیح قوانین آشنا شود.
یک وکیل خوب باید دارای ویژگیهایی چون امانتداری، رازدار بودن، تسلط بر قوانین، فن بیان قوی و شجاعت اخلاقی باشد. وکیل حرفهای کسی است که مصلحت موکل را بر منافع مالی خود ترجیح دهد و هرگز وعدههای دروغین یا تضمینهای غیرقانونی به موکل ندهد. روز وکیل زمان مناسبی برای تقدیر از این اخلاق حرفهای است.
فرشته عدالت (لیدی جاستیس) با چشمانی بسته (بیطرفی)، شمشیری در دست (اقتدار) و ترازویی در دست دیگر (سنجش دقیق)، نماد جهانی عدالت و وکالت است. وکلا نیز با پوشیدن ردای سیاه (نماد ابهت و غمخواری برای مظلوم) در دادگاه حاضر میشوند تا نشان دهند که در برابر قانون جدی و قاطع هستند.
برخلاف تصور عمومی که وکالت را شغلی پردرآمد و راحت میدانند، وکلا با استرسهای فراوانی روبرو هستند. مسئولیت جان و مال مردم، مطالعه مداوم قوانین جدید، درگیری با پروندههای جنایی و خانوادگی سنگین، و فشارهای روانی ناشی از محیط دادگاه، از سختیهای این شغل است که در ۷ اسفند باید دیده شود.
