متن ادبی درباره پهلوی شکسته حضرت زهرا مخصوص فاطمیه دوم 1405

گل یاس را چه به میخ و آتش؟ یاس لطیف است، با نسیمی پرپر می شود، چه رسد به لگد... پهلوی شکسته، راز سر به مهر تاریخ است که شیعه تا ابد برایش خون گریه می کند.

کبودی روی بازو و پهلوی مادر، نقشه راه ماست. یعنی راه دفاع از ولایت، هزینه دارد؛ گاهی به قیمت جان، گاهی به قیمت پهلوی شکسته.

ای کاش در آن روز در میان دیوار و در، هیچ گلی نبود. شکستن پهلوی زهرا (س)، شکستن حرمت خدا بود. وای از آن صدای استخوان...

میخ در، سرخ شد از خون خدا. پهلوی شکسته، سندی شد بر مظلومیت علی. حالا علی مانده و پیکری که حتی اجازه ندارد زخم هایش را بشوید.

می گویند یاس اگر کبود شود، دیگر عطر نمی دهد. اما یاس کبود علی (ع)، عالم را با عطر ایثارش معطر کرد.

در و دیوار خانه علی (ع) شهادت می دهند. شهادت می دهند که یک نفر در برابر چهل نفر ایستاد. پهلویش شکست اما غرور علی را نشکست.

لعنت بر آن دیواری که پناهگاه امن زهرا نشد. لعنت بر آن دری که به جای باز شدن، سوخت و شکست و بر پهلوی مادر فرود آمد.

میان در و دیوار چه گذشت؟ این سوالی است که مسمار (میخ) بهتر از همه می داند. روضه مسمار، سنگین ترین روضه عالم است.

خانه ای که محل نزول جبرئیل بود، قتلگاه دختر پیامبر شد. در و دیوار خون گریه می کنند از این جسارت عظیم.

فاطمیه دوم یعنی تداعی درد. یعنی یادآوری آن لحظه ای که فضه را صدا زد: مرا دریاب...

نود و پنج روز درد... نود و پنج روز نفس کشیدن با دنده های شکسته. هر بار که نفس می کشید، پیراهنش غرق خون می شد. بمیرم برایت مادر.

علی (ع) می دید که زهرا (س) در بستر پهلو به پهلو می شود و چهره در هم می کشد. این درد، علی را می کشت.

بستر بیماری زهرا، محراب عبادتش بود. حتی با پهلوی شکسته، نماز شبش ترک نشد، فقط ایستاده به نشسته تبدیل شد.

روزهای آخر، دیگر توان بلند شدن نداشت. دست به دیوار می گرفت و راه می رفت. این تصویر، کابوس شب های حسن و حسین شد.

و سرانجام، آن لحظه شوم فرا رسید. مادر رفت و پهلوی شکسته اش را با خود برد. دیگر درد ندارد، اما علی درد دارد... درد فراق.

شهادت حضرت زهرا (س) در فاطمیه دوم، یعنی پایان یک حماسه دردناک. مادری که جان داد تا ولایت زنده بماند.

امشب راحت شدی مادر. دیگر نفس کشیدن برایت سخت نیست. اما یتیمانت چگونه نفس بکشند بدون عطر تو؟

تابوت را بلند کردند، اما آرام... مبادا پهلوی شکسته دوباره درد بگیرد. آه از غربت تشییع شبانه.

پهلوی شکسته را فقط علی (ع) دید، آن هم در تاریکی شب هنگام غسل. دستش که به بازو و پهلو رسید، ناله اش بلند شد.

این راز مگو بود که زهرا (س) به علی نگفته بود. نمی خواست مرد خیبرشکن را بشکند. اما غسل شبانه همه چیز را فاش کرد.

رازی که در سینه خاک پنهان شد، تا روزی که منتقم بیاید و مزار مادر را نشان دهد و انتقام پهلو را بگیرد.