متن ادبی درباره رقص باد، گریه باران و سفر ابرها 1405

باد، قاصد بی قراری است که در گوش درختان، رازهای مگو را زمزمه میکند.

گاهی باد، دستی نامرئی است که گیسوان بید مجنون را شانه میزند و خواب مرداب را آشفته میکند.

صدای هوهو کردن باد در کوچه های پاییز، سمفونی دلتنگی طبیعت است برای روزهای آفتابی.

باد که میوزد، خاطرات خاک گرفته را از کنج ذهن به وسط میدان خیال میکشاند.

این باد نیست که میوزد، نفس های زمین است که در سینه حبس شده بود و اکنون آزاد شده است.

باران، اشک شوق آسمان است برای دیدار دوباره زمین تشنه.

هر قطره باران، کلمه ای از یک شعر عاشقانه است که خدا برای تسکین دل زمین میسراید.

بوی خاک باران خورده، امضای خدا پای شاهکار خلقت است؛ ساده، عمیق و ماندگار.

باران که میبارد، شیشه پنجره ها دفتر نقاشی خدا میشود و قطرات آب، قلم موهای شفاف آن.

زیر باران باید رفت، تا غبار عادت از روح شسته شود و زلالی، دوباره به جان بازگردد.

ابرها، پنبه های خیالی هستند که باد آنها را در بستر آبی آسمان حلاجی میکند.

نگاه کن چگونه ابرها شکل میگیرند، گاهی شبیه کوه، گاهی شبیه اژدها و گاهی شبیه لبخند یار.

ابرها مسافران همیشه در سفرند؛ بی خانه، بی تعلق و رها در آغوش باد.

آسمان ابری، بوم نقاشی متحرکی است که هر لحظه طرحی نو در می اندازد و تکراری در آن نیست.

وقتی ابرها جلوی خورشید را میگیرند، سایه روشن های زندگی معنا پیدا میکند.

طوفان، فریاد خشمگین طبیعتی است که گاهی از بی مهری ما انسانها به ستوه آمده است.

در پس هر طوفان سهمگین، آرامشی نهفته است که قدر عافیت را به ما می آموزد.

رعد و برق، تازیانه نور بر پیکر تاریکی است و غرش ابرها، اعلام حضور قدرت لایزال الهی.

باد و باران همیشه لطیف نیستند؛ گاهی سیل میشوند تا غرور انسان را در برابر قدرت خالق بشکنند.

تضاد میان لطافت نسیم و صلابت طوفان، درس تعادل است در مکتب طبیعت.

خدایا، باد را مأمور رحمتت قرار ده، نه مایه عذابت؛ که ما طاقت خشم تو را نداریم.

پروردگارا، باران رحمتت را بر کویر دل های ما ببار تا بذر امید در آن جوانه زند.

ای خدایی که ابرها را رام کردی، طغیان نفس ما را نیز با نسیم هدایتت آرام گردان.

سبحان الله از این همه نظم؛ بادی که ابرها را میراند و بارانی که زندگی میبخشد.

الهی، همانگونه که آسمان را پس از باران صاف و روشن میکنی، تیره گی گناه را از جان ما بشوی.