متن کوتاه درباره قداست آب در فرهنگ ایرانی 1405

در فرهنگ ایران، آب تنها یک ماده نیست، موجودی زنده و دارای شعور است که قهر و مهر دارد.

ایرانیان نخستین ملتی بودند که آلودن آب را گناهی نابخشودنی می‌دانستند، چرا که آب را مظهر پاکی خداوندی می‌دیدند.

سوگند به آب، یکی از سنگین‌ترین سوگندها در میان اقوام کهن ایرانی بوده است که نشان از حرمت بالای آن دارد.

پشت سر مسافر آب می‌ریزند تا به سلامت بازگردد؛ این رسم زیبا نشان از باور به روشنایی و خیرخواهی آب دارد.

در معماری ایرانی، حوض آب قلب خانه است؛ جایی که تصویر آسمان در زمین منعکس می‌شود و آرامش را هدیه می‌دهد.

حرمت نان و آب در سفره ایرانی، ریشه در باوری دارد که این دو را برکت مستقیم پروردگار می‌داند.

قنات‌ها، شاهکار مهندسی ایرانیان، نشان‌دهنده تعامل هوشمندانه و محترمانه انسان ایرانی با عنصر آب است.

در ادبیات عرفانی ما، آب نماد علم و معرفت است که جان تشنه سالک را سیراب می‌کند.

«آب روشنی است»؛ این جمله کوتاه، عصاره هزاران سال تفکر ایرانی درباره ماهیت مقدس آب است.

نگاهبانان آب در ایران باستان جایگاهی مقدس داشتند، زیرا حافظ خون رگ‌های زمین بودند.

آب، مهریه بانوی دو عالم است؛ حرمتش را نگه داریم که بی‌حرمتی به آب، جفا به گل‌هاست.

صدای آب، صدای تپش قلب زمین است. ایرانیان این صدا را عبادت می‌کردند.

هر جا که آب هست، آبادانی همان‌جاست. این راز تمدن چندهزار ساله ماست.

آب را نباید آزرد، که فرشتگان بر کناره‌های آن به تسبیح مشغولند.

زلالی آب، سرمشق صداقت و راستی برای مردمان این دیار بوده است.

قداست آب در ایران چنان است که حتی در خواب دیدن آن را نشانه روشنایی و گشایش کار می‌دانند.

آب تشنه احترام ماست، پیش از آنکه ما تشنه قطره‌های آن شویم.

تاریخ ایران با آب نوشته شده است؛ از کاریزهای کویر تا رودهای خروشان زاگرس.

احترام به آب، احترام به زندگی، به خدا و به آینده فرزندانمان است.

آب، آینه تمام‌نمای لطف خداست. شکستن این آینه در فرهنگ ما روانیست.