جایگاه آذر در ادبیات فارسی
در ادبیات فارسی آذر نماد آتش و گرماست. شاعران از این ماه به عنوان پایان خزان و آغاز آمادگی برای زمستان یاد میکنند. تضاد سرمای هوا و گرمای نام آذر (آتش) دستمایه اشعار زیبایی شده است.
در ادبیات فارسی آذر نماد آتش و گرماست. شاعران از این ماه به عنوان پایان خزان و آغاز آمادگی برای زمستان یاد میکنند. تضاد سرمای هوا و گرمای نام آذر (آتش) دستمایه اشعار زیبایی شده است.
آذر ماه ترکیب رنگهای گرم پاییزی (نارنجی و قهوهای) با خاکستری آسمان و سپیدی اولین برفهاست. این پالت رنگی برای عکاسی و استوریهای اینستاگرام بسیار محبوب است.
تمام روزهای آذر مقدمهای برای رسیدن به طولانیترین شب سال یعنی یلدا هستند. ادبیات این ماه آمیخته با صبر انتظار و امید به روشنایی است.
بوی نفت بخاریهای قدیمی صدای باران روی شیروانی و جمع شدن دور کرسی تصاویری هستند که در متون ادبی آذر ماه تداعی میشوند.
اگرچه آذر پایان پاییز است اما ادبیات ما به آن نگاهی نومیدانه ندارد بلکه آن را فرصتی برای پختگی و جمعبندی میداند.